Πραγματικά, το ελληνικό κράτος έχει συνέχεια: Οι προ-μνημονιακές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, στα πλαίσια των αντιλαϊκών πολιτικών τους, είχαν, ήδη πριν από τα μνημόνια, ξεκινήσει την πολιτική της μείωσης των διορισμών μόνιμων εκπαιδευτικών και της παράλληλης αύξησης των προσλήψεων αναπληρωτών.

Στην εποχή των μνημονίων οι συγκυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μηδένισαν τους διορισμούς μονίμων και κορύφωσαν τις προσλήψεις αναπληρωτών στην προσπάθειά τους να περικόψουν χρήματα από την ήδη υπο-χρηματοδοτούμενη δημόσια εκπαίδευση, προκειμένου να πληρώνουν τους «δανειστές». Φέτος, η νέα κυβέρνηση της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, πιστά προσηλωμένη στα μνημόνια, συνεχίζει το έργο των προηγουμένων, ξεκινώντας τη νέα σχολική χρονιά 2019-2020 με την πρόσληψη 20.000 αναπληρωτών (!!!)

Οι αναπληρωτές είναι άλλο ένα τερτίπι της ελληνικής πολιτείας σε βάρος της εκπαίδευσης και του λαού: Κάποτε, ο «αναπληρωτής» ήταν αυτό ακριβώς που σήμαινε η λέξη: Ένας αδιόριστος εκπαιδευτικός, δηλαδή, που με σύμβαση ορισμένου χρόνου, αναπλήρωνε έναν μόνιμο εκπαιδευτικό, ο οποίος απουσίαζε λόγω μακρόχρονης άδειας ή είχε αποσπαστεί στο εξωτερικό.

Όταν οι αντιλαϊκές κυβερνήσεις «ανακάλυψαν» πως οι αναπληρωτές κόστιζαν λιγότερο από τους μονίμους, άρχισαν να προσλαμβάνουν σωρηδόν «αναπληρωτές» ακόμα και για τα οργανικά κενά των σχολείων!!!

Αυτός ο εκτροχιασμός δημιούργησε χιλιάδες «νομάδες», αδιόριστους, κακοπληρωμένους και παραγνωρισμένους εκπαιδευτικούς, με περιορισμένα δικαιώματα (ασφαλιστικά - εργασιακά - συνδικαλιστικά), χωρίς κάποια στοιχειώδη μέτρα στήριξης, οι οποίοι, αφού έχουν περάσει ένα μαρτυρικό καλοκαίρι αναμονής και ανασφάλειας, διασκορπίζονται κάθε φθινόπωρο (ή και κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς) σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη της Ελλάδας, χωρίς πολλές φορές να καλύπτουν με τον μισθό ούτε τα έξοδά τους, μόνο και μόνο για να «γράψουν»  μόρια προϋπηρεσίας.

Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση που διαμόρφωσαν τα κόμματα εξουσίας (ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ) τσακίζει - κυριολεκτικά - τη ζωή, την υπόσταση και την αξιοπρέπεια των χιλιάδων αδιόριστων εκπαιδευτικών, την ίδια τη δημόσια εκπαίδευση αλλά και το δικαίωμα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων για μόρφωση.

Ο Δάσκαλος ήταν, είναι και θα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στο οικοδόμημα της Εκπαίδευσης. Όταν ο Δάσκαλος είναι παραγνωρισμένος, υποβαθμισμένος και παραγκωνισμένος από την πολιτεία, αυτό αντανακλά άμεσα και στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης από το ελληνικό δημόσιο Σχολείο. Γι’ αυτό, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να ξαναβρούν τον χαμένο δρόμο των αγώνων, για μόνιμους διορισμούς, κάλυψη ΟΛΩΝ των οργανικών και λειτουργικών κενών των σχολείων, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις και αύξηση των δαπανών για τη βαριά χειμαζόμενη δημόσια εκπαίδευση.