Το περασμένο Σάββατο, ο Γιάννης, ο Δημήτρης και ο Αντώνης, πήραν τη βάρκα τους και τα ψαρευτικά τους σύνεργα και έφθασαν Μονεμβασιά. Ο καιρός ήταν καταπληκτικός, με χαμηλή υγρασία, η θάλασσα μπονάτσα και η διάθεση στο φούλ.

Από τις 4:30 το απόγευμα η ώρα έφτασε 6 και οι ψιλές καλαμαριέρες δεν είχαν ούτε τσιμπιά!!! Ξαφνικά κάπου στα 17 μέτρα βάθος, το καλάμι άρχισε να λυγίζει επικίνδυνα.

Τα φρένα στο καλάμι λάσκα, να γυρίζει ο μηχανισμός και να μην ανεβαίνει το θαλασσινό! Τελικά σιγά σιγά άρχισε το τεντωμένο νήμα να μαζεύεται στο καρούλι. Με τα φώτα στο κεφάλι τους οι ψαράδες, κοιτάζουν στο βυθό να δουν τι είναι αυτό το «τέρας» που ανεβάζουν επάνω, με τις ψιλές καλαμαριέρες! Ξαφνικά κάτι μεγάλα πλοκάμια άρχισαν να φαίνονται. «Μάλλον φέρνουμε χταπόδι» λέει ο ένας. «Μπα, για κάτι άλλο μοιάζει» λέει ο άλλος.

Ο τρίτος δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί είχε λαχανιάσει από το μάζεμα του νήματος στο καλάμι του και ίσα που πρόλαβε να φωνάξει, «την απόχηηηη»! Τελικά βάζουν προσεκτικά το θαλάσσιο «τέρας» στην απόχη και το ανεβάζουν στη βάρκα με δυσκολία, αφού από τη μία ήταν βαρύ, και από την άλλη το νερό που έφτυνε τους έκανε μούσκεμα.

Τελικά το θαλασσινό βρίσκεται μέσα στη βάρκα και οι ψαράδες δεν πίστευαν στα μάτια τους. Είναι ένα τεράστιο θράψαλο (ξαδελφάκι του καλαμαριού) 5 κιλών. Στη βάρκα λοιπόν με ένα θράψαλο μόνο, έφτασαν το ανώτατο επιτρεπόμενο νόμιμο όριο βάρους σε αλιευμένα ψάρια (που είναι τα 5 κιλά), οπότε το ψάρεμα… τελείωσε αισίως για σήμερα.

Τα κιλά πολλά, αλλά το θήραμα ένα για να το μοιράσουν. Οπότε η απόφαση ήταν εύκολη. Θα πήγαιναν στην ταβέρνα με την παρέα τους να το μοιραστούν στο πιάτο, μιας και το σλόγκαν λέει πως «του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο, 10 φορές είναι αδειανό και μια γεμάτο».

Έτσι την επόμενη μέρα τράβηξαν για την ταβέρνα του Πότη, ο οποίος επαγγελματίας ψαράς και αυτός, ήξερε να το μαγειρέψει κοκκινιστό με ρυζάκι αλλά και τηγανιτό. Έφαγαν 7 άτομα και περίσσεψε κιόλας. Λουκούμι ήταν!

Εμείς ευχόμαστε στους ψαράδες καλές θάλασσες και πάντα τέτοια!!!