notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Βαρελλάς: «Mε μια νοοτροπία απατηλή»

slider_image
28-08-2020

Γράφει ο Γιάννης Βαρελλάς

«Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων.
Κάθε τόσο,
μας κουρεύουν σύριζα την σκέψη
χάριν συμμετρίας».

Αργύρης Χιόνης
                                  
Όσο που να πει κανείς πως σώνει μια στιγμή για να καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί, η ίδια η στιγμή αυτή μετά από λίγο θα έχει γίνει ένα ένδοξο παρελθόν καθώς η δύναμη των νέων δεδομένων, θα την έχουνε καταβάλει.

Μιλάμε φυσικά για τη νέα «ανθρωποπλασία» που τελείται επί των ημερών μας κατά τα ειωθότα της γνωστής πια συνταγής, ότι ο άνθρωπος όχι μόνο πρέπει, αλλά και οφείλει να ξεπεραστεί από μόνος του.

Μα θα πει κάποιος είναι δυνατόν ο ίδιος ο άνθρωπος να παραιτηθεί σταδιακά από την οντολογική του συνείδηση και να μετατραπεί σε ένα περίτριμμα πενιχρής σημασίας,  που άβουλο θα άγεται και θα φέρεται στις κατευθύνσεις που θα του υποδεικνύουν;

To ερώτημα μοιάζει πιεστικό -και βάση συνθηκών-χρονικά αμετάθετο!

Προφανώς θα είναι το ίδιο ερώτημα που τρόμαξε τον Νίτσε εκατόν τόσα χρόνια πριν όταν οδηγούμενος στην τρέλα, διέβλεπε πως «η έρημος ολοένα και μεγαλώνει» ή τον δικό μας τον Μιχάλη Κατσαρό ίσως που παρότρυνε τους μεταγενέστερους  του να πάρουν μαζί τους νερό καθότι « το μέλλον, θα ΄χει πολύ ξηρασία!»

Ο Κώστας Αξελός, είναι εκείνος που χτυπά φλέβα όμως θαρρείς, ορίζοντας με ακρίβεια σχεδόν το πλαίσιο που συμβαίνουνε όλα αυτά:

«Oι ιδεολογίες γενικευμένες, πεθαίνουν. Μια μέση, απατηλή νοοτροπία, θα κυριαρχήσει για πολύ»

Αυτή ακριβώς η μέση, απατηλή νοοτροπία, μοιάζει να έχει απλωθεί παντού καθότι και τα χαρακτηριστικά που αναφέρει ο Αξελός, ταιριάζουν απόλυτα:

«Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.»

Έτσι, μπορεί κάποιος να εστιάσει στην τάση του ανθρώπου να ορίζει την ζωή του κατά τα προστάγματα της ελευθεριότητας που διαλαλείται από παντού, κι αυτή η τάση να βρίσκει εφαρμογή λ.χ στην ωνιομανία, όπου σπεύδει να αγοράσει ελεύθερα  υποτίθεται, ότι κεντρίζει  όμως το εξαγορασμένο του ενδιαφέρον.

Είναι δυνατόν να γίνει εφαρμογή του δικαιώματος της ελεύθερης χρήσης του λόγου που φαινομενικά παρέχει το σύστημα κι αυτή η χρήση να αναλώνεται είτε σε τίποτα καλλιστεία ιντερνετικών γνώσεων ή στην συλλογή εντυπώσεων που προκάλεσε η εξυπνάδα που είπε. Ουδέποτε ως δομικό στοιχείο διαλόγου!

Το να ακούγεται ως σύνθημα το «Πρώτα ο άνθρωπος» είναι ωραίο βέβαια σαν θέση αλλά βάζοντας το κι αυτό μες στο φάσμα της απατηλής νοοτροπίας, τροποποιείται θρυμματικώς μέχρι αφανισμού του.

Διότι άλλο είναι η προτεραιότητα που πρέπει να δίνεται στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του κάθε ανθρώπου και τελείως άλλο να τριγυρνάς με μια σέλφι ας πούμε, φαντασιώμενος εικονικούς παπαράτσι που τάχα σε κυνηγούν όπως τους επώνυμους που θαυμάζεις, προκειμένου να ανακοινώσουν πότε ακριβώς, που και με ποιους έφαγες το βραδινό σου γιαχνί!

Είναι θαυμάσιο πράγμα βέβαια να αγαπάς την πατρίδα σου και να σέβεσαι την ιστορία σου, αλλά είναι άλλο να «βρικολακιάζεις» κάθε τρεις και λίγο τους προγόνους σου επειδή θες οι άλλοι να σε εκλαμβάνουν  ως ιδιοκτήτη της Ακροπόλεως, ενώ στην ουσία είσαι ένας παρίας με τη χούφτα απλωμένη ζητώντας διαρκώς δάνεια, αποζημιώσεις και επιδότηση.

Το ίδιο δηλαδή με αυτό που έλεγε ο Λιαντίνης περίπου για την σχέση των νεοελλήνων με τους αρχαίους Έλληνες, που την ομοίαζε με την σχέση ενός χασαποσφαγέα με κορδέλες μεταξωτές.

Η απατηλή αυτή νοοτροπία που επικρατεί πλέον στην εποχή μας καθώς βλέπουμε, θαρρείς πως αποτελεί και την κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη νέα «ανθρωποπλασία» που είπαμε στην αρχή.

Διότι χωρίς υπαρκτούς δεσμούς με τίποτα το ουσιώδες που να αποτελεί τη ζωή στην σκεπτόμενη μορφή της, ο άνθρωπος πολύ εύκολα μπορεί να αφεθεί ως ανεμώλιο άθυρμα στο έρεβος της τυχαιότητας ή της συμπτωματολογίας.

Και μπορεί σήμερα η χειραψία να αποτελεί μια διωκόμενη κίνηση λόγω ιού, αλλά μόλις χτες ήταν που κι ο Μουσολίνι είχε απαγορεύσει τις χειραψίες μεταξύ των στρατιωτών καθότι θεωρούσε πως αύξανε την οικειότητα, πράγμα αχρείαστο δηλαδή για την δουλειά που τους ήθελε.

Το να επιρρίπτει επίσης ευθύνες κάποιος εστιάζοντας μονομερώς και συλλήβδην σε πρόσωπα ή καταστάσεις, αποτελεί μια απόπειρα ανάπηρη και εντελώς εντός λειτουργιών της απατηλής νοοτροπίας μιας και καλλιεργεί τον «μικροαστικό ψευτοεπαναστατισμό», χαρακτηριστικό δείγμα κι αυτό της αλλοίωσης που έχει επέλθει.

Περισσότερο μια τέτοια κίνηση, ομοιάζει με τους αφιονισμένους αυτούς  «αριστερούς» που έχοντας ως απαράλλαχτο όχημα τον εκατοχρονίτη κομουνισμό, βυσσοδομούσαν κατά παντός μέσω του μοχθηρού κι εντελώς συγκεκριμένου  αιτήματος «Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία».

Χρειάζεται προφανώς μια αντιληπτική ικανότητα διαφορετικού τύπου κι ένα ύψος ασυνήθιστο για τα μέτρα της εποχής, προκειμένου να υπερβεί κανείς το πλέγμα των χαμηλών ενοράσεων που η απατηλή νοοτροπία προκρίνει. Έως τότε, «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας…!»


Γιάννης Βαρελλάς

«Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων.
Κάθε τόσο,
μας κουρεύουν σύριζα την σκέψη
χάριν συμμετρίας».

Αργύρης Χιόνης
                                  
Όσο που να πει κανείς πως σώνει μια στιγμή για να καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί, η ίδια η στιγμή αυτή μετά από λίγο θα έχει γίνει ένα ένδοξο παρελθόν καθώς η δύναμη των νέων δεδομένων, θα την έχουνε καταβάλει.

Μιλάμε φυσικά για τη νέα «ανθρωποπλασία» που τελείται επί των ημερών μας κατά τα ειωθότα της γνωστής πια συνταγής, ότι ο άνθρωπος όχι μόνο πρέπει, αλλά και οφείλει να ξεπεραστεί από μόνος του.

Μα θα πει κάποιος είναι δυνατόν ο ίδιος ο άνθρωπος να παραιτηθεί σταδιακά από την οντολογική του συνείδηση και να μετατραπεί σε ένα περίτριμμα πενιχρής σημασίας,  που άβουλο θα άγεται και θα φέρεται στις κατευθύνσεις που θα του υποδεικνύουν;

To ερώτημα μοιάζει πιεστικό -και βάση συνθηκών-χρονικά αμετάθετο!

Προφανώς θα είναι το ίδιο ερώτημα που τρόμαξε τον Νίτσε εκατόν τόσα χρόνια πριν όταν οδηγούμενος στην τρέλα, διέβλεπε πως «η έρημος ολοένα και μεγαλώνει» ή τον δικό μας τον Μιχάλη Κατσαρό ίσως που παρότρυνε τους μεταγενέστερους  του να πάρουν μαζί τους νερό καθότι « το μέλλον, θα ΄χει πολύ ξηρασία!»

Ο Κώστας Αξελός, είναι εκείνος που χτυπά φλέβα όμως θαρρείς, ορίζοντας με ακρίβεια σχεδόν το πλαίσιο που συμβαίνουνε όλα αυτά:

«Oι ιδεολογίες γενικευμένες, πεθαίνουν. Μια μέση, απατηλή νοοτροπία, θα κυριαρχήσει για πολύ»

Αυτή ακριβώς η μέση, απατηλή νοοτροπία, μοιάζει να έχει απλωθεί παντού καθότι και τα χαρακτηριστικά που αναφέρει ο Αξελός, ταιριάζουν απόλυτα:

«Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.»

Έτσι, μπορεί κάποιος να εστιάσει στην τάση του ανθρώπου να ορίζει την ζωή του κατά τα προστάγματα της ελευθεριότητας που διαλαλείται από παντού, κι αυτή η τάση να βρίσκει εφαρμογή λ.χ στην ωνιομανία, όπου σπεύδει να αγοράσει ελεύθερα  υποτίθεται, ότι κεντρίζει  όμως το εξαγορασμένο του ενδιαφέρον.

Είναι δυνατόν να γίνει εφαρμογή του δικαιώματος της ελεύθερης χρήσης του λόγου που φαινομενικά παρέχει το σύστημα κι αυτή η χρήση να αναλώνεται είτε σε τίποτα καλλιστεία ιντερνετικών γνώσεων ή στην συλλογή εντυπώσεων που προκάλεσε η εξυπνάδα που είπε. Ουδέποτε ως δομικό στοιχείο διαλόγου!

Το να ακούγεται ως σύνθημα το «Πρώτα ο άνθρωπος» είναι ωραίο βέβαια σαν θέση αλλά βάζοντας το κι αυτό μες στο φάσμα της απατηλής νοοτροπίας, τροποποιείται θρυμματικώς μέχρι αφανισμού του.

Διότι άλλο είναι η προτεραιότητα που πρέπει να δίνεται στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του κάθε ανθρώπου και τελείως άλλο να τριγυρνάς με μια σέλφι ας πούμε, φαντασιώμενος εικονικούς παπαράτσι που τάχα σε κυνηγούν όπως τους επώνυμους που θαυμάζεις, προκειμένου να ανακοινώσουν πότε ακριβώς, που και με ποιους έφαγες το βραδινό σου γιαχνί!

Είναι θαυμάσιο πράγμα βέβαια να αγαπάς την πατρίδα σου και να σέβεσαι την ιστορία σου, αλλά είναι άλλο να «βρικολακιάζεις» κάθε τρεις και λίγο τους προγόνους σου επειδή θες οι άλλοι να σε εκλαμβάνουν  ως ιδιοκτήτη της Ακροπόλεως, ενώ στην ουσία είσαι ένας παρίας με τη χούφτα απλωμένη ζητώντας διαρκώς δάνεια, αποζημιώσεις και επιδότηση.

Το ίδιο δηλαδή με αυτό που έλεγε ο Λιαντίνης περίπου για την σχέση των νεοελλήνων με τους αρχαίους Έλληνες, που την ομοίαζε με την σχέση ενός χασαποσφαγέα με κορδέλες μεταξωτές.

Η απατηλή αυτή νοοτροπία που επικρατεί πλέον στην εποχή μας καθώς βλέπουμε, θαρρείς πως αποτελεί και την κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη νέα «ανθρωποπλασία» που είπαμε στην αρχή.

Διότι χωρίς υπαρκτούς δεσμούς με τίποτα το ουσιώδες που να αποτελεί τη ζωή στην σκεπτόμενη μορφή της, ο άνθρωπος πολύ εύκολα μπορεί να αφεθεί ως ανεμώλιο άθυρμα στο έρεβος της τυχαιότητας ή της συμπτωματολογίας.

Και μπορεί σήμερα η χειραψία να αποτελεί μια διωκόμενη κίνηση λόγω ιού, αλλά μόλις χτες ήταν που κι ο Μουσολίνι είχε απαγορεύσει τις χειραψίες μεταξύ των στρατιωτών καθότι θεωρούσε πως αύξανε την οικειότητα, πράγμα αχρείαστο δηλαδή για την δουλειά που τους ήθελε.

Το να επιρρίπτει επίσης ευθύνες κάποιος εστιάζοντας μονομερώς και συλλήβδην σε πρόσωπα ή καταστάσεις, αποτελεί μια απόπειρα ανάπηρη και εντελώς εντός λειτουργιών της απατηλής νοοτροπίας μιας και καλλιεργεί τον «μικροαστικό ψευτοεπαναστατισμό», χαρακτηριστικό δείγμα κι αυτό της αλλοίωσης που έχει επέλθει.

Περισσότερο μια τέτοια κίνηση, ομοιάζει με τους αφιονισμένους αυτούς  «αριστερούς» που έχοντας ως απαράλλαχτο όχημα τον εκατοχρονίτη κομουνισμό, βυσσοδομούσαν κατά παντός μέσω του μοχθηρού κι εντελώς συγκεκριμένου  αιτήματος «Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία».

Χρειάζεται προφανώς μια αντιληπτική ικανότητα διαφορετικού τύπου κι ένα ύψος ασυνήθιστο για τα μέτρα της εποχής, προκειμένου να υπερβεί κανείς το πλέγμα των χαμηλών ενοράσεων που η απατηλή νοοτροπία προκρίνει. Έως τότε, «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας…!»


Γιάννης Βαρελλάς

Μοιράσου το άρθρο:

Η APELA προτείνει

image

Apela Real Estate

Κτηματομεσιτικό Γραφείο Λακωνίας