notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Παπατσώρη: «Περί πάθους ο λόγος»

slider_image
30-03-2021

«Πάθος. Ζεις τη στιγμή μόνο για το ένα που είναι όλα»

Γράφει η Ελένη Παπατσώρη

Πάθος είναι η συνεχής επικράτηση μιας επιθυμίας ή μιας κλίσης πάνω στην διάθεση του ανθρώπου.

Όταν σκέπτεσαι μόνο την πραγματοποίηση μιας επιθυμίας και δίνεις όλες σου τις δυνάμεις και παύει κάθε άλλο σου ενδιαφέρον και η διάθεσή σου γίνεται μονοδιάστατη, τότε ναι, έχεις  πάθος.

Τα πάθη προέρχονται από παραστάσεις που συνδέονται με ευχάριστα συναισθήματα. Η ευχαρίστηση σε οδηγεί στην επανάληψη του ποθούμενου και μάλιστα όσο το απολαμβάνεις τόσο αυξάνεται η επιθυμία σου. Είναι και το πάθος οργασμός. Είναι  ακόρεστο. Τέτοια είναι η φιληδονία, η λαιμαργία, η χαρτοπαιξία, η μέθη, η φιλαργυρία, ο φθόνος, η ζήλεια και άλλα. Υπάρχουν όμως και τα ευγενή πάθη(;) που  έχουν αναφορά στην πατρίδα, την θρησκεία, την ελευθερία. Έχουν και αυτά μέσα τους το καταστροφικό στοιχείο διότι μπορεί να παραμερίσουν την φωνή της συνείδησης και να οδηγήσουν σε παράφορες πράξεις.

Τα πάθη αναπτύσσονται και από την σωματική διάπλαση, την πνευματική κατάσταση ή την ηλικία, π.χ. ρωμαλαίοι άνδρες είναι επιρρεπείς στην φιλοδοξία ή την εκδίκηση, νέοι στην φιληδονία, γέροι στην φιλαργυρία. Επίσης ανεκπλήρωτη επιθυμία μπορεί να καταντήσει πάθος.

Απέναντι στα πάθη οι απαίδευτοι έχουν λιγότερες αντιστάσεις. Μέσο αποφυγής ωρισμένων παθών είναι η αγωγή, ιδαίτερα στην παιδική ηλικία.

Το ρίζωμά τους στην ψυχή και την επίδρασή τους στον οργανισμό κάνουν δύσκολη την θεραπεία τους και προκειμένου να επιτευχθεί (αν είναι δυνατόν) πρέπει ο  «παθών» να αλλάξει συνήθειες, παραστάσεις και τελικά αλλαγή περιβάλλοντος. Η στροφή προς άλλο πάθος δεν είναι λύση. Στην προσπάθεια αυτή υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να περάσεις στο ακόμα χειρότερο, την απάθεια, δηλαδή την έλλειψη κάθε  επιθυμίας.

Στην τέχνη με την λέξη πάθος εννοούμε την έκφραση συναισθημάτων που προκύπτουν από τα έργα. Πόνος, θλίψη, περισυλλογή, ερωτική ορμή, πολεμική ορμή, βία είναι μερικά εξ αυτών. Τέχνη με πάθος δεν υπήρχε πάντοτε, ούτε στην αρχαία αιγυπτιακή, ούτε στην αρχαία ελληνική τέχνη. Εμφανίσθηκε αργότερα και κορυφώθηκε στην αναγέννηση με τον Μιχ. Άγγελο και σήμερα με τους ρυθμούς μπαρόκ και ροκοκό.

Πάθος στη μουσική είναι είδος σύνθεσης που βασίζεται στα πάθη του Χριστού και τα  4 ευαγγέλια (Καθολική εκκλησία), με τον Σεβ. Μπάχ να δίνει την σημερινή μεγαλοπρέπεια.

Πάθος στην ρητορική είναι η συγκίνηση του ακροατηρίου. Η ζωή και η ψυχή της ρητορίας είναι το πάθος (Αριστοτέλης).
Αρχικά εξετάζεται αν ταιριάζει στην υπόθεση (έχθρα, μίσος, φόβος, θάρρος, ντροπή, έλεος, ζήλεια, ελπίδα, χαρά, λύπη) και αν το ακροατήριο θέλει να ακούσει και δεν είναι προκατειλημμένο διότι τότε φέρνει τα αντίθετα  αποτελέσματα. Επί πλέον  πρέπει ο ρήτωρ να παθιάζεται δηλαδή να διαθέτει ευαισθησία, φαντασία και κρίση. Το «μυστήριο του να συγκινείς τα πλήθη είναι πρώτα η δική σου  συγκίνηση». (Κοϊντιλιανός). Η γλώσσα δεν είναι αφηρημένη ούτε πομπώδης, ούτε γλώσσα ατάραχου και σκεπτόμενου διότι ο ακροατής για να «πάθει» δεν σκέπτεται αλλά αισθάνεται δηλαδή συγκινείται. Ο ρήτωρ το βάρος της παθητικής δύναμης το ρίχνει κυρίως στον επίλογο διότι τότε το πνεύμα έχει πεισθεί, η καρδιά προδιατεθεί και τότε  το πάθος αναφλέγεται και λαμβάνεται από τον ακροατή η τελική απόφαση.

Το πάθος είναι αποτέλεσμα μιας ψυχοσυναισθηματικής ανισορροπίας ή εσωτερική ανάγκη; Είναι τάση για να ζούμε την καθημερινότητα πιο έντονα ή θέλουμε να διαφύγουμε από αυτήν;

Πάθος. Ζεις τη στιγμή μόνο για το ένα που είναι όλα.

Ζωή είναι ή θάνατος το τώρα θα το δείξει.

Σας χαιρετώ.

Εις το επανιδείν.

Γράφει η Ελένη Παπατσώρη

Πάθος είναι η συνεχής επικράτηση μιας επιθυμίας ή μιας κλίσης πάνω στην διάθεση του ανθρώπου.

Όταν σκέπτεσαι μόνο την πραγματοποίηση μιας επιθυμίας και δίνεις όλες σου τις δυνάμεις και παύει κάθε άλλο σου ενδιαφέρον και η διάθεσή σου γίνεται μονοδιάστατη, τότε ναι, έχεις  πάθος.

Τα πάθη προέρχονται από παραστάσεις που συνδέονται με ευχάριστα συναισθήματα. Η ευχαρίστηση σε οδηγεί στην επανάληψη του ποθούμενου και μάλιστα όσο το απολαμβάνεις τόσο αυξάνεται η επιθυμία σου. Είναι και το πάθος οργασμός. Είναι  ακόρεστο. Τέτοια είναι η φιληδονία, η λαιμαργία, η χαρτοπαιξία, η μέθη, η φιλαργυρία, ο φθόνος, η ζήλεια και άλλα. Υπάρχουν όμως και τα ευγενή πάθη(;) που  έχουν αναφορά στην πατρίδα, την θρησκεία, την ελευθερία. Έχουν και αυτά μέσα τους το καταστροφικό στοιχείο διότι μπορεί να παραμερίσουν την φωνή της συνείδησης και να οδηγήσουν σε παράφορες πράξεις.

Τα πάθη αναπτύσσονται και από την σωματική διάπλαση, την πνευματική κατάσταση ή την ηλικία, π.χ. ρωμαλαίοι άνδρες είναι επιρρεπείς στην φιλοδοξία ή την εκδίκηση, νέοι στην φιληδονία, γέροι στην φιλαργυρία. Επίσης ανεκπλήρωτη επιθυμία μπορεί να καταντήσει πάθος.

Απέναντι στα πάθη οι απαίδευτοι έχουν λιγότερες αντιστάσεις. Μέσο αποφυγής ωρισμένων παθών είναι η αγωγή, ιδαίτερα στην παιδική ηλικία.

Το ρίζωμά τους στην ψυχή και την επίδρασή τους στον οργανισμό κάνουν δύσκολη την θεραπεία τους και προκειμένου να επιτευχθεί (αν είναι δυνατόν) πρέπει ο  «παθών» να αλλάξει συνήθειες, παραστάσεις και τελικά αλλαγή περιβάλλοντος. Η στροφή προς άλλο πάθος δεν είναι λύση. Στην προσπάθεια αυτή υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να περάσεις στο ακόμα χειρότερο, την απάθεια, δηλαδή την έλλειψη κάθε  επιθυμίας.

Στην τέχνη με την λέξη πάθος εννοούμε την έκφραση συναισθημάτων που προκύπτουν από τα έργα. Πόνος, θλίψη, περισυλλογή, ερωτική ορμή, πολεμική ορμή, βία είναι μερικά εξ αυτών. Τέχνη με πάθος δεν υπήρχε πάντοτε, ούτε στην αρχαία αιγυπτιακή, ούτε στην αρχαία ελληνική τέχνη. Εμφανίσθηκε αργότερα και κορυφώθηκε στην αναγέννηση με τον Μιχ. Άγγελο και σήμερα με τους ρυθμούς μπαρόκ και ροκοκό.

Πάθος στη μουσική είναι είδος σύνθεσης που βασίζεται στα πάθη του Χριστού και τα  4 ευαγγέλια (Καθολική εκκλησία), με τον Σεβ. Μπάχ να δίνει την σημερινή μεγαλοπρέπεια.

Πάθος στην ρητορική είναι η συγκίνηση του ακροατηρίου. Η ζωή και η ψυχή της ρητορίας είναι το πάθος (Αριστοτέλης).
Αρχικά εξετάζεται αν ταιριάζει στην υπόθεση (έχθρα, μίσος, φόβος, θάρρος, ντροπή, έλεος, ζήλεια, ελπίδα, χαρά, λύπη) και αν το ακροατήριο θέλει να ακούσει και δεν είναι προκατειλημμένο διότι τότε φέρνει τα αντίθετα  αποτελέσματα. Επί πλέον  πρέπει ο ρήτωρ να παθιάζεται δηλαδή να διαθέτει ευαισθησία, φαντασία και κρίση. Το «μυστήριο του να συγκινείς τα πλήθη είναι πρώτα η δική σου  συγκίνηση». (Κοϊντιλιανός). Η γλώσσα δεν είναι αφηρημένη ούτε πομπώδης, ούτε γλώσσα ατάραχου και σκεπτόμενου διότι ο ακροατής για να «πάθει» δεν σκέπτεται αλλά αισθάνεται δηλαδή συγκινείται. Ο ρήτωρ το βάρος της παθητικής δύναμης το ρίχνει κυρίως στον επίλογο διότι τότε το πνεύμα έχει πεισθεί, η καρδιά προδιατεθεί και τότε  το πάθος αναφλέγεται και λαμβάνεται από τον ακροατή η τελική απόφαση.

Το πάθος είναι αποτέλεσμα μιας ψυχοσυναισθηματικής ανισορροπίας ή εσωτερική ανάγκη; Είναι τάση για να ζούμε την καθημερινότητα πιο έντονα ή θέλουμε να διαφύγουμε από αυτήν;

Πάθος. Ζεις τη στιγμή μόνο για το ένα που είναι όλα.

Ζωή είναι ή θάνατος το τώρα θα το δείξει.

Σας χαιρετώ.

Εις το επανιδείν.

Μοιράσου το άρθρο:

Η APELA προτείνει

image