Σε άλλο πλανήτη;

Δεκαπέντε τεχνίτες, περισσότερες από 1.000 ώρες εργασίας, 4.410 φυσικά διαμάντια. Στο κέντρο, ένα κίτρινο διαμάντι 75,54 καρατίων. Βάρος σχεδόν 1,8 κιλά. Αξία: 50 εκατομμύρια δολάρια. Το διαμαντένιο σουτιέν που φόρεσε η Κάιλι Τζένερ στην επίδειξη της Βικτόριας Σίκρετ την Κυριακή στο Λος Άντζελες ήταν μια επίδειξη  ακραίου πλούτου. Η τηλεοπτική διασημότητα και επιχειρηματίας εμφανίστηκε με λευκά φτερά και μια αραχνοΰφαντη μίνι φούστα. Το κόσμημα ήταν το ακριβότερο στην ιστορία της συγκεκριμένης δημιουργίας του οίκου. Σε ποιους, όμως, απευθύνεται ένα σουτιέν αξίας 50 εκατομμυρίων δολαρίων;

Για να αντιληφθούμε τι αντιπροσωπεύει αυτό το ποσό, αρκεί ένας υποθετικός υπολογισμός. Το ίδιο ποσό θα μπορούσε να προσφέρει σε 50.000 νοικοκυριά από 1.000 δολάρια εφάπαξ για στέγαση, τρόφιμα ή θέρμανση.

Την ίδια ώρα, στο Παρίσι

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στο Παρίσι, μια από τις πρωτεύουσες της μόδας, το Σαββατοκύριακο άφησε πίσω του σπασμένα τζάμια, λεηλατημένα καταστήματα και καμένα οχήματα.

Η κατάσταση παραμένει τεταμένη. Τα Κίτρινα Γιλέκα, το κίνημα που γεννήθηκε το 2018 από τις αντιδράσεις στην αύξηση των τιμών των καυσίμων και του κόστους διαβίωσης, έχουν απευθύνει κάλεσμα για νέες διαδηλώσεις το προσεχές Σάββατο.

Οι κινητοποιήσεις άρχισαν από μαθητές που διαμαρτύρονταν για τις ελλείψεις καθηγητών και τις κακές συνθήκες στα σχολεία τους. Στο πλευρό τους βρέθηκαν εκπαιδευτικοί, γονείς, φοιτητές, συνδικάτα και μέλη των Κίτρινων Γιλέκων. Στα μαθητικά αιτήματα προστέθηκαν η αντιμετώπιση της ακρίβειας, η αύξηση των μισθών και η στήριξη των δημόσιων υπηρεσιών.

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν ειρηνικά στους δρόμους σε όλη τη Γαλλία. Στην Τουλούζη, μαθητές που μίλησαν στο ΕΡΤnews περιέγραψαν υπερπλήρεις τάξεις, εκπαιδευτικούς που απουσιάζουν χωρίς να αντικαθίστανται και αίθουσες με αφόρητη ζέστη. «Είμαστε 38 άτομα στην τάξη συν τον καθηγητή», είπε ο 17χρονος Σαμπάν, ο οποίος τον Ιούνιο έδωσε προφορικές εξετάσεις σε αίθουσα όπου η θερμοκρασία ξεπερνούσε τους 35 βαθμούς. Οι μαθητές ζητούν καλύτερες συνθήκες και ίσες ευκαιρίες, αλλά θέλουν επίσης να ακουστούν. «Ως μαθητές, αισθανόμαστε ότι δεν μας ακούν και ότι δεν μας παίρνουν στα σοβαρά. Μας αγνοούν», δήλωσε ο 17χρονος Αντιόν. Η 16χρονη Ουρούμι το έθεσε απλά: «Ως μαθήτρια σε μία από τις δέκα πλουσιότερες χώρες του κόσμου, πιστεύω ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο».

Τα αιτήματα αυτά επισκιάστηκαν από τις εικόνες καταστροφής του Σαββατοκύριακου. Ομάδες κουκουλοφόρων συγκρούστηκαν με την αστυνομία, έβαλαν φωτιές και λεηλάτησαν καταστήματα. Έσπασαν βιτρίνες, σε αρκετές περιπτώσεις με βαριοπούλες, και άρπαξαν τσάντες, ρούχα και άλλα προϊόντα μεγάλης αξίας, με στόχο και μπουτίκ πολυτελών οίκων μόδας. Καταστηματάρχες και υπάλληλοι προσπάθησαν να εμποδίσουν το πλιάτσικο, καταγγέλλοντας ότι οι επιχειρήσεις τους έμειναν απροστάτευτες.

Η αγωνία για τη στέγη

Οι διεκδικήσεις για καλύτερα σχολεία ενώθηκαν με την αγωνία για το κόστος διαβίωσης. Για όσους δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, τα ψώνια και τη θέρμανση, ακόμη και μια μικρή αύξηση τιμών σημαίνει ότι πρέπει να στερηθούν κάτι άλλο.

Η στέγαση έχει βγάλει στους δρόμους και χιλιάδες ανθρώπους στην Ισπανία, όπου η έξωση της 87χρονης ΜαριΚάρμεν Αμπασκάλ προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις.

Το ερώτημα ποιος μπορεί πλέον να πληρώσει ένα σπίτι βρίσκεται και στο επίκεντρο άρθρου της Λεϊλάνι Φάρχα στον Γκάρντιαν. Η πρώην εισηγήτρια του ΟΗΕ για τη στέγαση θυμάται τη συνάντησή της με έναν άστεγο στο Τορόντο, που ζούσε σε μια σκηνή πλάι σε καινούριους ουρανοξύστες. Δείχνοντας έναν γερανό, τη ρώτησε: «Για ποιους τα χτίζουν αυτά; Σίγουρα όχι για μένα».

Σύμφωνα με τη Φάρχα, εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων και εταιρείες επενδύσεων σε ακίνητα, σε συνεργασία με κυβερνήσεις και τράπεζες, έχουν μετατρέψει την κατοικία σε επενδυτικό προϊόν, αποσυνδέοντας τις τιμές από τα εισοδήματα των ανθρώπων. Οι μεγάλοι αυτοί επενδυτές διαθέτουν πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων και δυνατότητες πολιτικής πίεσης που οι ενοικιαστές δεν έχουν. Γι’ αυτό, υποστηρίζει, η στεγαστική κρίση είναι και κρίση δημοκρατίας.

Η αξιοπρέπεια της εργασίας

«Μας αγνοούν», είπε στο ΕΡΤnews ο 17χρονος Γάλλος μαθητής Αντιόν από την Τουλούζη. Η αίσθηση ότι δεν σε υπολογίζουν δεν περιορίζεται στους μαθητές. Τον περασμένο Απρίλιο, παραλαμβάνοντας το Βραβείο Μπέργκρουεν στο Χάρβαρντ, ο πολιτικός φιλόσοφος Μάικλ Σαντέλ μίλησε για πολλούς εργαζομένους στις ΗΠΑ που νιώθουν ότι οι προνομιούχοι δεν σέβονται ούτε τους ίδιους ούτε τη δουλειά τους.

Σχετικό θέμα: Τι έχει απογίνει το κοινό καλό;

Εξήγησε ότι η πεποίθηση πως όσοι έφτασαν στην κορυφή οφείλουν την επιτυχία αποκλειστικά στον εαυτό τους παραβλέπει την τύχη, την υποστήριξη και τις ευκαιρίες που είχαν. Αυτή η αντίληψη αφήνει να εννοηθεί ότι όσοι δυσκολεύονται φταίνε οι ίδιοι που δεν τα κατάφεραν. «Αυτό είναι συνταγή για θυμό και δυσαρέσκεια», είπε, περιγράφοντας ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν τους σέβονται.

Στο Μπανιολέ, οι μαθητές σχεδιάζουν να συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες, αλλά και τα μαθήματά τους. Είναι στην τελευταία τάξη και δεν θέλουν να χάσουν κι άλλες ώρες.

Ο 17χρονος Ελ Χατζ σκέφτεται και όσους θα ακολουθήσουν: «Πώς θα είναι τα πράγματα σε άλλα δέκα χρόνια, εάν κανείς δεν κάνει κάτι;»