RFF2026: Δεύτερος κύκλος «All’s Fair», και γι’ αυτό πρέπει να καταδικαστούν χωρίς ελαφρυντικά
Αν υπάρχει ένα αδίκημα που θα μπορούσε να φέρει με κοινή υποστηρικτική γραμμή τις πρωταγωνίστριες του «All’s Fair» στο ίδιο εδώλιο, αυτό είναι η ίδια τους η συνύπαρξη στη σειρά. Στην πρεμιέρα του δεύτερου κύκλου που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Ρώμης, είναι τόσο αταίριαστες μεταξύ τους, τόσο αποφασισμένες να παίξουν η καθεμία αυτό που θεωρεί σωστό και αληθινό, που αρχίζεις να πιστεύεις ότι το πραγματικό δικαστικό ενδιαφέρον βρίσκεται αποκλειστικά στους όρους των συμβολαίων τους (και -spoiler alert- βλέποντας το πρώτο επεισόδιο, στη χρήση κανονικού ή αόρατου μελανιού όταν υπέγραφαν). Κάπου κάπου ανάμεσα στη «Δυναστεία» και στο «The Good Wife» (με το δεύτερο να δικαιούται να καταθέσει μήνυση για δυσφήμιση), στο δικό μας «Love Sorry» με όρους «First Dates» και τις «Δικαστικές Υποθέσεις» του Makedonia TV με αέρα «Αληθινές Ιστορίες» σε περιβάλλοντα χώρο «Κάτι Ψήνεται», η δικαστική του εντοπιότητα μπορεί να «περνάει» στο διεθνές κοινό μόνο ως spin-off του «The Real Housewives». Δεν αστειεύομαι -και συγνώμη για τα spoilers- αλλά ουδέποτε φανταζόμουν σε περιβάλλοντα χώρο εκτός από αυτόν της παρωδίας, στην ίδια σκηνή να εξετάζεται η δικογραφία και να συζητάνε με σχεδόν νομικούς όρους για την αστρολογία, τα θησαυροφυλάκια «περουκών» (δεν κάνω πλάκα), να υπαινίσσονται προβλήματα σχετικά με τον ενδυματολογικό προϋπολογισμό, η Γκλεν Κλόουζ να κοιτάζει στα μάτια την Καρντάσιαν με ύφος «έχω παιδιά να θρέψω» αλλά παράλληλα να δυσκολεύεται να δημιουργήσει περιβάλλον ώστε η φυσική ροή του διαλόγου της με τη Σάρα Πόλσον να μοιάζει ικανοποιητική (δεν το καταφέρνει) και σε ένα διπλανό σύμπαν, η Κιμ Καρντάσιαν και η παρέα της να θέλουν διακαώς να αποδείξουν ότι όλα επιτρέπονται στον έρωτα και στον πόλεμο, αλλά κυρίως στο σενάριο που θυμίζει της παρεμβάσεις της Ντάλιας από το «Παρα-Πέντε» στο σενάριο από «Τα Δάκρυα της Κονσουέλας».
[Ακολουθούν spoilers εν είδη μαρτυριών, όχι προειδοποίησης!]
[Οι ατάκες είναι είτε από μνήμης είτε από σημειώσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ενδέχεται η απόδοση τους να είναι ελαφρώς παραποιημένη, πάντα στο πλαίσιο όμως της ορθής κατανόησης του μηνύματος]
Το επεισόδιο αρχίζει με ανησυχίες για την ασφάλεια των γυναικών, καθώς το επάγγελμα της δικηγόρου διαζυγίων παρουσιάζεται περίπου σαν αποστολή σε εμπόλεμη ζώνη, ειδικά όταν μένεις σε γυάλινο σπίτι που από τη μία φοβάσαι μην δουν τον κ*** σου, από την άλλη τον πλασάρεις ικανοποιητικά ώστε κάθε βουαγιεριστής να μπορεί να σε ζηλέψει. Η Ντίνα της Γκλεν Κλόουζ έχει, πάντως, σοβαρότερους λόγους να ανησυχεί, αφού μόλις έχει βγει από τη φυλακή, χάρη σε ένα άλλοθι που επιβεβαιώθηκε από τα δεδομένα του κινητού της (σ.σ. για αυτό λέω συχνά-πυκνά ότι μηνύματα σβήνουν μόνο οι ανέντιμοι), ενώ ο φόνος παραμένει ανεξιχνίαστος. Η ίδια έχει αποφασίσει ότι ο εγκλεισμός την έκανε καλύτερο άνθρωπο και πηγαίνει να συμφιλιωθεί με την Κάρινγκτον της Σάρα Πόλσον, η οποία δεν δείχνει να έχει ενημερωθεί ότι σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει πνευματική ανάταση (και λίγη περισσότερη προσπάθεια να καταλάβει αν παίζει σε παρωδία, τραγωδία ή κάτι ανάμεσα -ρε παιδιά, μέχρι και η Πόλσον παίζει άβολα, πως το καταφέρατε αυτό;-).
«Δεν λέω ότι σε μισώ, αλλά θα σε αποσύνδεα από τη μηχανική υποστήριξη για να φορτίσω το κινητό μου», της εξηγεί, βάζοντας από νωρίς ένα αξιοπρεπές μέτρο στις προσδοκίες μας για τον διάλογο. Η Ντίνα επιμένει να τη συγχωρεί, πράγμα που εξοργίζει την Κάρινγκτον (τυχαίο το όνομα; Δε νομίζω!) περισσότερο από οποιαδήποτε προσβολή: «Δεν μπορείς να με συγχωρείς χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Αυτό είναι επίθεση». Σε μια σειρά γεμάτη δικηγόρους τέτοιας υποστάθμης, (Μαρία της γειτονιάς και κάτω), ακόμη και η άφεση αμαρτιών κινδυνεύει να καταλήξει σε ασφαλιστικά μέτρα.
Η συγχώρεση αντέχει μέχρι τη στιγμή που η Κάρινγκτον πιάνει το θέμα της μητρότητας, κατηγορώντας τη Ντίνα ότι αντιμετωπίζει τις συνεργάτιδές της σαν κόρες επειδή δεν τόλμησε να αποκτήσει πραγματικό παιδί, και ολοκληρώνοντας την ψυχολογική αξιολόγηση με το «Είσαι απαίσια μητέρα». Εκεί η Γκλεν Κλόουζ τής δίνει ένα χαστούκι και η «Δυναστεία» αποκτά επιτέλους νόμιμο δικαίωμα να ζητήσει συγγενικά δικαιώματα (σ.σ. αν έσκαγε και σαμπανοπότηρο, θα ήμουν συνήγορος υπεράσπισης της σειράς των ’80es). Η ίδια μετανιώνει, αλλά οι υπόλοιπες δικηγορίνες έχουν διαφορετική άποψη: «Το μόνο σου λάθος ήταν ότι δεν τη χαστούκισες πιο δυνατά». Η γυναικεία αλληλεγγύη εγκαθιδρύεται επισήμως, με μια μικρή απόκλιση από τον ποινικό κώδικα.
Για να αφήσουν πίσω τους αυτή την τοξικότητα, αποφασίζουν ότι χρειάζονται διασκέδαση, κέφι ρίο τρελό, λατίνο “Χιώτη-Μάμπο” και λαϊκό τσα-τσα. Και επειδή μια έξοδος για ποτό θα ήταν προσβλητικά οικονομική για το συγκεκριμένο σύμπαν, η Αλούρα της Καρντάσιαν ετοιμάζει έναν χορό αφιερωμένο στους Σκορπιούς (όχι το νησί του Αριστοτέλη Ωνάση), με την Adele και τον Bruno Mars να αναλαμβάνουν το μουσικό μέρος. Η έμπνευση, όπως την εξιστορεί η ίδια, έρχεται από τον χορό που είχε οργανώσει η Γκρέις Κέλι για τα σαράντα της, όπου έμπαινες μόνο αν ήσουν Σκορπιός ή συνοδευόσουν από έναν, και από την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η οποία εμφανίστηκε με μαύρη βελούδινη κάπα διακοσμημένη με αστραφτερούς σκορπιούς και έκλεψε την παράσταση (σ.σ. δείτε φωτογραφίες από το Φεστιβάλ της Ρώμης στο κόκκινο χαλί για να καταλάβετε). Η Αλούρα πιστεύει ότι αγόρασε εκείνη την κάπα σε δημοπρασία (για να μην προτρέχουμε, σας λέμε να κρατήσετε μια επιφύλαξη, γιατί σε αυτό το επεισόδιο ούτε οι υπογραφές ούτε τα ενδύματα είναι αναγκαστικά αυτό που φαίνονται).
Στο μεταξύ, τα ζώδια έχουν εγκατασταθεί στο γραφείο σαν επιπλέον έταιρος στο δικηγορικό γραφείο. Το “έτος του Φιδιού” εξηγεί όσα πρέπει να αφήσουν πίσω τους, το “έτος του Αλόγου” δικαιολογεί κάθε νέα αρχή και ο Σκορπιός (ζώδιο, σύμβολο και συνειρμός) φαίνεται να εξασφαλίζει ταυτόχρονα πρόσκληση σε πάρτι και απαλλαγή από την υποχρέωση να φέρεσαι σαν ενήλικας (σ.σ. μια φωνή μέσα μου, λέει ότι αυτό είναι κοινό γνώρισμα στα ζώδια του νερού, αλλά ποιος είμαι εγώ για να με πάρετε σοβαρά; Δεν γράφω και σειρές που αποκτούν και δεύτερη σεζόν). Η Ντίνα αντιστέκεται: «Είμαστε γυναίκες του νόμου και της τάξης. Δουλεύουμε με την αλήθεια και τη λογική». Για κακή της τύχη, βρίσκεται σε σειρά όπου αυτό θεωρείται πρόβλημα προς θεραπεία, οπότε της κανονίζουν συνεδρία… με αστρολόγο/μέντιουμ/μελλοντολόγο (μια Ορελί Αμούρ της αλλοδαπής).
Πριν προλάβουν, ωστόσο, να καταργήσουν εντελώς τη δικηγορία και ως πρόφαση σε αυτό το επεισόδιο, εμφανίζεται μια υπόθεση (την οποία και λύνουν στο δεκάλεπτο). Η Αφροδίτη, πρώην μοντέλο και σύζυγος ενός μεγιστάνα των περιοδικών εκδόσεων, έχει παραλάβει αίτηση διαζυγίου λίγο πριν από τη δέκατη επέτειό τους και διεκδικεί τα μισά. «Δεν ήμουν η γυναίκα πίσω από τον άντρα. Ήμουν η γυναίκα δίπλα στον άντρα» (σ.σ. και εξώφυλλο στο πρώτο τεύχος των περιοδικών του), λέει, εξηγώντας ότι συνέβαλε στην αυτοκρατορία του, για να ανταμειφθεί με απιστίες και… (ώ, θεοί) ένα προγαμιαίο συμβόλαιο. Μόνο που από το δικό της αντίγραφο λείπει η υπογραφή της. Οι μάρτυρες έχουν υπογράψει, εκείνη υποστηρίζει ότι δεν υπέγραψε ποτέ και, ξαφνικά, η υπόθεση αποκτά ενδιαφέρον που δεν εξαρτάται από το ντεκολτέ κάποιου.
Παράλληλα, η Κάρινγκτον πληροφορείται ότι το πάρτι θα γίνει την ημέρα των γενεθλίων της, χωρίς να είναι καλεσμένη, και θεωρεί ότι πρόκειται για οργανωμένη επίθεση στην αστρολογική της ταυτότητα. Κάτω από την κακία της διακρίνεται για λίγο κάτι ανθρώπινο, όταν παραδέχεται ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ πρώτη επιλογή κανενός. (Η σειρά ανοίγει μια μικρή χαραμάδα σε ένα χαρακτήρα και αμέσως θυμάται ότι υπάρχουν περούκες που δεν έχουμε δει ακόμη).
Έτσι, η Έμεραλντ αναλαμβάνει να ετοιμάσει τις νεαρές συνοδούς των γιων της, οι οποίες δεν μπορούν να αγοράσουν φορέματα για τον χορό (σ.σ. φτωχούλες), και τις οδηγεί στο πραγματικό άδυτο της εξουσίας: «Καλώς ήρθατε στην ντουλάπα με τις περούκες μου». Ακολουθεί μια περιήγηση που συνδέει την αρχαία Αίγυπτο, την Τίνα Τέρνερ και τη σημασία της τρίχας ως έκφρασης ταυτότητας για τις μαύρες γυναίκες, πριν καταλήξει στον απολύτως σαφή ενδυματολογικό κανόνα: «Ή ντεκολτέ ή γαμπούλες. Διαλέξτε ένα, όχι και τα δύο», αν θες να μην είσαι τσ*****. Επιτέλους, αυτό είναι η πρώτη διάταξη που εφαρμόζεται χωρίς περιθώριο ερμηνείας.
Η Ντίνα, από την άλλη, έχει αρχίσει να επηρεάζεται από την πρόβλεψη ότι το παρελθόν της επιστρέφει απειλητικά και ζητά να προσκληθεί η Κάρινγκτον για να αποκατασταθεί η ειρήνη. Η Αλούρα συμφωνεί, αλλά προειδοποιεί: «Ξέρεις τι συμβαίνει όταν βάλεις δύο σκορπιούς σε ένα καπελιέρα; Μόνο ο ένας βγαίνει ζωντανός». Με τέτοιους όρους συμμετοχής, απορείς που μαζί με την πρόσκληση δεν στέλνουν και υπεύθυνη δήλωση για να απαλλαγούν από τις νομικές και αστρολογικές συνέπειες.
Η υπόθεση του διαζυγίου λύνεται με εξίσου διακριτικό τρόπο, που αποκαλύπτεται αόρατο μελάνι (σ.σ. η Λαυρεντία Μπισμπίκη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο). Η υπογραφή υπήρχε, αλλά εξαφανίστηκε, ενώ οι δύο μάρτυρες που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή της έχουν πεθάνει. Οι δικηγόροι ανακαλύπτουν το τέχνασμα, συζητούν τον κίνδυνο να χάσουν τις άδειές τους και καταλήγουν στην απολύτως επιστημονική προσέγγιση «Θεώρησε κι αυτή την αποκάλυψη αόρατη». Η πελάτισσα κερδίζει τα μισά και ανακοινώνει στον πρώην της ότι θα εκδώσει περιοδικό με τίτλο «Τριμηνιαίο Αρχίδι» (σ.σ. αγαπητή λογοκρίτρια/επιμελήτρια, άφησε το, αυτό είπε κατά λέξη), με το πρόσωπό του στο εξώφυλλο. Η επαγγελματική συμβουλή που συνοδεύει τη νίκη είναι ανάλογης λεπτότητας: «Ήσουν παντρεμένη με μισό άντρα. Το λιγότερο που δικαιούσαι είναι η μισή περιουσία του».
Όταν φτάνουμε επιτέλους στον χορό, η σειρά έχει φροντίσει να υπάρχουν περισσότερες εκκρεμότητες από όσες χωράει οποιοδήποτε δικαστήριο. Η Ντίνα φλερτάρει με έναν πολύ νεότερο άντρα (για την ακρίβεια εκείνος τη φλερτάρει και την κλειδώνει σε μια ντουλάπα για όσα δεν θα δούμε στο ακέραιο), η Λίμπερτι εμφανίζεται με τη σύντροφό της και κάνει coming out και η Κάρινγκτον καταφθάνει φορώντας, όπως ισχυρίζεται, την αυθεντική κάπα της Τέιλορ. «Πήρα την κάπα σου, πήρα τον άντρα σου και θα πάρω και το δικηγορικό σου γραφείο», ανακοινώνει στην Αλούρα, συνοψίζοντας ένα επιχειρηματικό σχέδιο που αρχίζει από την γκαρνταρόμπα και καταλήγει σε εχθρική εξαγορά.
Η διάθεση γίνεται πραγματικά άσχημη όταν στρέφεται εναντίον της Λίμπερτι, μετατρέποντας το coming out της σε αφορμή για ομοφοβικές προσβολές (σ.σ. που στη σημερινή εποχή, καμιά ατσαλένια δικηγόρος δεν θα χαλούσε το μακιγιάζ της για όσα άκουσε). Η Λίμπερτι καταλήγει να κλαίει στην τουαλέτα και οι υπόλοιπες αποφασίζουν ότι η διπλωματία εξαντλήθηκε μαζί με τις ευκαιρίες της Κάρινγκτον να ζητήσει συγγνώμη. Το αποτέλεσμα είναι καβγάς, ένα σπασμένο νύχι και η πληροφορία ότι αναστάτωσαν την Adele, ξυπνώντας της δυσάρεστες αναμνήσεις από το σχολείο θηλέων. Διότι, αν είναι να καταστρέψεις ένα πάρτι, καλό είναι να συμπεριλάβεις και μια διεθνή τραγουδίστρια στις παράπλευρες απώλειες. Ξέχασα να σας πω ότι υπήρχε στον χώρο και πισίνα, που, κατά παράδοση, σε κάθε σαπουνόπερα γίνεται ο κατάλληλος χώρος για επικό ξεμάλλιασμα.
Κάπως έτσι, το «All’s Fair» κάνει τα άπαντα μαντάρα και μετά… τα διορθώνει: καταφέρνει να περάσει από το χαστούκι στη συγχώρεση, από τη συγχώρεση στα ταρώ, από τα ταρό στην απόκρυψη στοιχείων και από εκεί σε μια σύρραξη με βελούδινους (όχι πάντα) σκορπιούς, χωρίς να αισθανθεί ότι χρειάζεται να απολογηθεί για καμία δράση ή αντίδραση. Οι ατάκες είναι συχνά τόσο ξεδιάντροπα δευτεροτιποτένιες, που αποκτούν -όχι εσκεμμένα- τη δική τους κωμική αξία, και οι πρωταγωνίστριες εξακολουθούν να μοιάζουν με καλεσμένες που σε αυτό το πάρτι που αφήνει απρόσκλητο το κοινό, έχοντας τις λάθος οδηγίες: άλλη ήρθε για να το παίξει Κατίνα Παξινού, άλλη νομίζει ότι παίζει στο “Scary Movie” για κατίνες, άλλη έρχεται έτοιμη για φωτογράφιση στο instagram και άλλη για να εισπράξει την επιταγή για τις 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ που δεν της έδωσαν ποτέ το Χρυσό Αγαλματίδιο.
Αν κάτι στη σπάει στο “All’s Fair” είναι ότι, αν και γνωρίζει εξ ορισμού ότι αυτή η σειρά θα είναι κακή, δεν παίρνει ποτέ χαλαρά τον εαυτό της, σα να πιστεύει ότι οι κριτικοί και αναλυτές του μέλλοντος θα βρουν μια meta ερμηνεία και θα τη θεωρήσουν “το διαμάντι που παρέμεινε άνθρακας στην εποχή του”. Λάθος, μεγάλο λάθος! Η «Δυναστεία» τουλάχιστον ήξερε ότι το χαστούκι, το μαλλιοτράβηγμα και η σαμπάνια στη μούρη που κάνει το μακιγιάζ να ξεβάφει ήταν μέρος της οικογενειακής της παράδοσης. Εδώ χρειάζονται δικηγόροι, χημικές ενώσεις, αστρολόγοι και η κάπα της Ελίζαμπεθ Τέιλορ για να φτάσουμε περίπου στο ίδιο σημείο… και να μην περάσουμε καλά, με αυτές τις κατά 80% υπέροχες ηθοποιούς (και μια περιορισμένου ταλέντου που όμως γράφει καλά) να είναι τόσο αταίριαστες μεταξύ τους, που να τους αξίζει να καταδικαστούν χωρίς ελαφρυντικά. Το ότι είναι Σκορπιοί δεν αποτελεί υπερασπιστική γραμμή… μη σου πω ότι σε ένα κράτος δικαιοσύνης που ο νομοθέτης θα ήταν η Παγιατάκη, ίσως θα έπρεπε και να καταδικαστούν ισόβια χωρίς αναστολή και ελαφρυντικά.
