Ενώ το Διεθνές Δίκαιο πρέπει να είναι σεβαστό από όλους, δυστυχώς κάποιοι το γράφουν στα παλιά τους παπούτσια, είτε γιατί το ερμηνεύουν «τα δικά τους-δικά τους και τα ξένα-μισιακά», ή γιατί αισθάνονται ισχυροί και τα θέλουν όλα δικά τους, όπως συμβαίνει τώρα με το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» που γίνεται θέμα και στη ρούγα:
– Για πες μου, ρε γέρο, για δε γλέπω και δεν ακούω καλά, τί ακούς και τί γλέπεις στο χαζοκούτι που έχει αλλάξει η μούρη σου;
– Είσαι τυχερή, γριά, που ακούς μονάχα εμένα. Τώρα, όμως, άμα σου ειπώ τί γλέπω και τί ακούω…, θα βγεις από τα σκουτιά σου και δε το θέλω…
– Τώρα και του λόγου μου δε το θέλω…, αλλά κάποτε ούλο τσίτσιδη με ήθελες, το ξέχασες; Τώρα μήτες στον αστράγαλο δε κοιτάς… Λέγε λοιπόν.
– Να, αρχινήσανε οι τουρκαλάδες πάλι τα ίδια με το τουρκολιβυκό μνημόνιο….
– Μα καλά, δε τα πλερώσαμε τα μνημόνια που μας λέγανε; πάλε από την αρχή; αμάν πλια..!
– Κείνα τα μνημόνια, γριά, ήσαντε ευρωπαϊκά. Τούτο είναι τουρκολιβυκό, που άμα υποχωρήσουμε θα το πλερώνουμε στους τουρκαλάδες ούλη μας τη ζωή…
– Τί πράμα;
– Ναι, τώρα ο Ερντογάν με δαύτο θέλει τη θάλασσά μας, αύριο με τη «γαλάζια πατρίδα» τα νησά μας και πάει λέγοντας…
– Και ’μεις τί κάμουμε; καθούμαστε και τονε ακούμε;
– Και τί να κάμουμε μωρ’ γριά;
– Να του ειπούμε, μολών λαβέ! ρε παλαβέ. Μνημόνιο εσύ; Μνημόσυνο εμείς θα σου κάμουμε. Αυτά να πούμε και αυτά να κάμουμε.
– Για πού τό ’βαλες, μωρέ; παλουκώσου χάμου…
– Παγαίνω, γέρο, να ντυθώ Μανιάτισσα και να πάρω το δρεπάνι από το ράφι.
– Χα, χα, χα!
– Μη χάσκεις, ρε παλιόγερε και ξεκουμπίσου να πάρεις το γκρα. Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε πάλε τη Πόλη μας.
– Από το στόμα σου, γριά, και στου Θεού τ’ αυτί!
– Από το στόμα μου και στων πολιτικών μας τ’ αυτιά να λες, μπας και μπούνε ψύλλοι στ’ αυτιά τους και ξυπνήσουνε. Γι’ αυτό δε τους έχουμε τρακόσους; για να κάμουνε ό,τι κάμανε και οι τρακόσοι με το Λεωνίδα.
– Γεια στο στόμα σου, γριά, κι αμήν Παναγία μου!
