Αμέρισσα Μπάστα: Οι «Μικρές ανάσες» μιας γενιάς που δυσκολεύεται να σταθεί στα πόδια της
Ένα δικό της σπίτι, μια δουλειά, τη δυνατότητα να αποφασίζει για τη ζωή της. Η Λένα, η νεαρή ηρωίδα της ταινίας «Μικρές ανάσες», διεκδικεί πράγματα αυτονόητα, που όμως γίνονται δύσκολα όταν χάνει τη δουλειά της και έρχεται αντιμέτωπη με μια απρόσμενη εγκυμοσύνη. Μέσα από την ιστορία της, η σκηνοθέτιδα Αμέρισσα Μπάστα μιλά για μια γενιά που δυσκολεύεται να ανεξαρτητοποιηθεί και αναγκάζεται να περιορίζει τα όνειρά της.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νοτίου Πηλίου, σε μια κατάμεστη αίθουσα. Μιλώντας στην ΕΡΤ Βόλου, η δημιουργός αναφέρθηκε στις κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνουν τις επιλογές των νέων, στις μικρές διεξόδους της ηρωίδας της και στη συνάντηση με ένα κοινό που, όπως είπε, «διψάει για κινηματογράφο».
Μια ενηλικίωση που καθυστερεί
Η αφετηρία του σεναρίου, που συνυπογράφει με τον Δημήτρη Νάκο, ήταν η ανάγκη να μιλήσουν για τους νέους ανθρώπους που προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους και να αποκτήσουν τον δικό τους χώρο. Για τη Λένα, τα πρώτα εμπόδια είναι οικονομικά. Η έλλειψη ασφάλειας, όμως, επηρεάζει και τις υπόλοιπες πλευρές της ζωής της, περιορίζοντας την ελευθερία των αποφάσεών της. Ως νέα γυναίκα που βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εγκυμοσύνη, καλείται παράλληλα να διαχειριστεί πρόσθετες δυσκολίες στον εργασιακό χώρο. «Όταν δεν έχεις εξασφαλίσει την επιβίωση, είναι πολύ δύσκολο να κάνεις πιο μεγάλα όνειρα», υπογράμμισε η σκηνοθέτιδα. Όπως εξήγησε, ένα μεγάλο κομμάτι των νέων δεν μπορεί να φύγει από την οικογενειακή στέγη και να κάνει τα δικά του βήματα. «Δεν είναι απλά το θέμα μιας ταινίας. Είναι κάτι που συμβαίνει στη διπλανή μας πόρτα, ας πούμε, κάθε μέρα», σημείωσε.
Δίπλα στους χαρακτήρες, χωρίς έτοιμες απαντήσεις
Η ταινία δεν επιχειρεί να υποδείξει ποια είναι η σωστή απόφαση για την ηρωίδα της. Η Αμέρισσα Μπάστα εξήγησε ότι την ενδιαφέρει να κατανοήσει τους χαρακτήρες, ακόμη και εκείνους που εμφανίζονται πιο σκληροί, αναζητώντας τις εμπειρίες και τις κοινωνικές πιέσεις που τους έχουν διαμορφώσει. «Εμείς δεν κρίνουμε ποτέ κανένα χαρακτήρα», ανέφερε. «Περπατάμε μαζί με τους πρωταγωνιστές μας, προσπαθούμε να μπούμε στα παπούτσια τους». Ιδιαίτερα στάθηκε στην πρωταγωνίστρια Ελίνα Τσιορμπατζή στη φυσικότητα και στην αλήθεια που έφερε στον ρόλο. Όπως περιέγραψε, κατάφερε να αποδώσει τη δύναμη της Λένας μέσα στην εύθραυστη κατάσταση που βιώνει, δίνοντας στον χαρακτήρα και προσωπικά της στοιχεία.
Η μουσική και η φιλία ως προσωπικός χώρος
Σε ένα στενό σπίτι και σε μια καθημερινότητα που την πιέζει, η Λένα αναζητά τις δικές της «μικρές ανάσες». Φορά τα ακουστικά της και μέσα από τη μουσική δημιουργεί έναν προσωπικό χώρο, τον οποίο δεν διαθέτει πραγματικά. «Δεν έχει χώρο. Είναι σε ένα πολύ στριμωχτό σπίτι, ασφυκτικό. Και προσπαθεί να δημιουργήσει αυτό το χώρο», εξήγησε η σκηνοθέτιδα. Δίπλα στη μουσική βρίσκονται οι φιλίες της. Ένας πολύ καλός φίλος αποτελεί, σύμφωνα με τη δημιουργό, το πιο φωτεινό σημείο στη ζωή της ηρωίδας.
Μια γεμάτη αίθουσα και μια συζήτηση που δεν τελείωνε
Η προβολή στο Νότιο Πήλιο εξελίχθηκε σε μια εκτενή συζήτηση για τις αποφάσεις της Λένας και το κατά πόσο αντανακλούν τη ζωή των νέων στην Ελλάδα. Η Αμέρισσα Μπάστα περιέγραψε θεατές όρθιους στην αίθουσα, πολλές ερωτήσεις και έντονες απόψεις. Ανάμεσα στα δέκα με δώδεκα φεστιβάλ στα οποία έχει συνοδεύσει την ταινία, χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη συζήτηση με το κοινό τη μεγαλύτερη σε διάρκεια. Θα συνεχιζόταν, όπως είπε, εάν δεν ακολουθούσε άλλη προβολή. Για την ίδια, αυτή η ανταπόκριση αποδεικνύει τη σημασία των φεστιβάλ στην περιφέρεια, όπου η πρόσβαση σε διαφορετικές κινηματογραφικές προτάσεις δεν είναι δεδομένη. «Το φεστιβάλ έχει ένα πολύ σημαντικό ρόλο να φέρει κοντά το κοινό με την παραγωγή ταινιών», τόνισε, εκφράζοντας την ευχή η διοργάνωση να συνεχιστεί. Όσο για την αίσθηση που θα ήθελε να πάρει ο θεατής φεύγοντας, η απάντησή της αφορά τη δυνατότητα να ξεπεράσει κανείς όσα μοιάζουν προδιαγεγραμμένα: «Το περιβάλλον στο οποίο έχουμε μεγαλώσει δεν πρέπει αναγκαστικά να μας καθορίζει». Και, ακόμη κι όταν οι συνθήκες παραμένουν δύσκολες, να βρίσκει τη δύναμη να προχωρά.
