notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Παπατσώρη: «Άνθρωπος είναι…»

slider_image
13-12-2021

«Ο άνθρωπος στη προσπάθεια να εξετάσει τον εαυτόν του, είχε την τάση να τον ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φύση»

Γράφει η Ελένη Παπατσώρη

«Ο,τι γεννήθηκε από τη γη, σ΄ αυτήν πίσω επιστρέφει
μα όσα βλαστήσαν από αιθέριο σπέρμα
στο θόλο του ουρανού ξανά έχουν καταλήξει».
Μάρκος Αυρήλιος.

Κάθε άνθρωπος είναι ζώο είπε ο Αριστοτέλης. Έπρεπε να περάσουν 2000 χρόνια για να κατανοήσει η ανεπτυγμένη ανθρωπότητα την παραπάνω απλή αυτή αλήθεια.

Σήμερα η επιστήμη της Ανθρωπολογίας με τη λέξη άνθρωπο εννοεί το σύνολο της ανώτατης ομάδας των ΄΄πρωτευόντων΄΄ θηλαστικών, και όλου του ζωικού βασιλείου, με το οποίο η ομάδα αυτή αποτελεί ενιαίο σύνολο. Λέμε βέβαια πως είναι ΄΄ο πρώτος των πρώτων΄΄ για πολλούς λόγους (χρυσώνουμε το χάπι), όμως αυτό δεν αλλοιώνει το γεγονός ότι και αυτός (ο άνθρωπος) είναι ένα ζώο που υπακούει στους ίδιους βιολογικούς κανόνες που ισχύουν σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο.

Γιατί όμως έλειπε αυτή η κατανόηση της Αλήθειας; Πολλές οι αιτίες.

Πρώτα να παραδεχθούμε λοιπόν πως ο άνθρωπος στη προσπάθεια να εξετάσει τον εαυτόν του, είχε την τάση να τον ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φύση, ότι παριστάνει ο ίδιος ξεχωριστό ΄΄βασίλειο΄΄, παραπάνω από τα άλλα βασίλεια των ορυκτών, των φυτών και των ζώων και άλλους χαρακτηρισμούς, πως είναι ο ΄΄βασιλιάς των ζώων΄΄ ή ότι είναι ζώο λογικό ή ότι είναι ένα όν που έχει υλικό σώμα και άυλη ψυχή.

Έπειτα είναι οι προλήψεις, ο φόβος προς τις δυνάμεις της φύσης, οι λαθεμένες θρησκευτικές αντιλήψεις και ότι η έρευνα για τα έμβια όντα δεν προχωρούσε στον ίδιο. Όμως, ένα μεγάλο μέρος της οπισθοδρομικότητας αυτής οφείλεται στο γεγονός της ματαιοδοξίας του, το θεωρούσε δηλαδή ΄΄αναξιοπρεπές΄΄ να συγκρίνει τον εαυτό του με τα άλλα ζώα.

Από την εποχή λοιπόν του Αριστοτέλη ο άνθρωπος χαρακτηρίστηκε ζώο της ξηράς, που ζει μόνος η σε ομάδα, που δείχνει ενδιαφέρον για την ομάδα (πολιτικό) και αναπαράγει ανθρώπους. Σε πολλά άλλα σημεία ο ίδιος μας λέγει πως ο άνθρωπος είναι ζώο εκ φύσεως ήμερο με την δυνατότητα να μαθαίνει, πως έχει την αίσθηση του δικαίου και του αδίκου και πως άμα τελειοποιηθεί γίνεται το καλύτερο ζώο και άμα αποχωριστεί την δικαιοσύνη και το δίκαιο γίνεται το χειρότερο όλων. Αλλού βρίσκουμε πως ο άνθρωπος έχει περισσότερο αναπτυγμένες την αφή και την γεύση,  ενώ στις άλλες αισθήσεις υστερεί και πως ζει περισσότερο εκτός από τον ελέφαντα και το σημαντικό πως οι άνθρωποι συνηθίζουν να βγάζουν την ίδια φωνή (χροιά) όχι γλώσσα, μιλάνε μόνο αυτοί από τα άλλα ζώα και μάλιστα προς το τέλος της ανάπτυξης τους, δηλαδή αργά.

Τι εννοούμε όμως με τη λέξη άνθρωπος;

Πρώτα η ετυμολογία της: ανήρ + ώψ δηλαδή άνδρας με πρόσωπο και έτσι δικαιολογείται η άποψη πως ο άνθρωπος έχει πρόσωπο ενώ τα ζώα έχουν μούρη, χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλες ετυμολογικές προσεγγίσεις.

Μετά με την λέξη αυτή οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τον αληθινό άνθρωπο, τον καθένα ξεχωριστά, τον συνετό, αυτόν που διαθέτει καλή γενιά και γενναιότητα και  ενδιαφέρεται για τον διπλανό του (είναι φίλος). Ας θυμηθούμε την ξεχωριστή φράση  του Διογένη: ‘’λύχνον  μεθ’ ημέραν  άψας περιήει λέγων: άνθρωπο ζητώ .΄΄ Άναψε φανάρι  μέρα μεσημέρι και αναζητούσε άνθρωπο. Όμως και σήμερα δίνουμε αυτή τη σημασία με την έκφραση «φρόντισε να γίνεις άνθρωπος» δηλαδή να συναναστρέφεσαι με καλό άνθρωπο για να γίνεις και εσύ άνθρωπος με αρετές και αξίες.

Άλλες φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη για να δείξουμε την αδυναμία και την ατέλειά  του απέναντι στο θεό, ΄΄άνθρωπος είναι και αυτός, τι θέλεις να κάνει;΄΄, την αντίθεσή του με τα ζώα ΄΄άνθρωπος είσαι η γάιδαρος;΄΄, την αναισθησία του ΄΄κτήνος  είσαι΄΄ και από οποιαδήποτε άλλη άποψη, ΄΄άνθρωπος ανθρώπου λύκος΄΄ δηλαδή ο άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο θηρίο για τον άνθρωπο και ο Αριστοτέλης ξανά ΄΄ο άνθρωπος χωρισθείς νόμου και δίκης χείριστον  πάντων΄΄. Και καλά όλα αυτά σε γραμματικό και εννοιολογικό επίπεδο. Στην πράξη όμως; Στην καθημερινότητά μας; Τι βλέπουμε να γίνεται εφαρμογή απ΄ όλα τα παραπάνω; Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Ανηφορικά. Δεν θα χρειασθεί μεγάλη προσπάθεια για κατανόηση αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του. Βλέπουμε ισοπεδωμένες τις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς αξίες. Κυριαρχεί το συμφέρον σε όλες τις περιπτώσεις. Συμφέροντα σε εθνικό επίπεδο οδηγούν την συμπεριφορά των κρατών. Συμφέροντα κομματικά, πολιτικά, συντεχνιακά. Κυρίαρχη είναι η άποψη: «το δικό μου», ακόμη και σε οικογενειακό επίπεδο. Μην ξεχνάμε πως και η έκφραση «κοιτάω την οικογένεια μου», την έννοια του συμφέροντος έχει μέσα της. Δηλαδή όταν συγκρούονται οι άνθρωποι εντός αυτής αιτία είναι το, προσωπικό πια, συμφέρον. Παντού οι άνθρωποι με πρώτο των πρώτων το συμφέρον. Πού είναι το πρόσωπο; Πού είναι η σύνεση, η κατανόηση η αλληλοβοήθεια; Σπαραγμός κυριαρχεί στις σχέσεις των ανθρώπων. Θα μου πείτε, μα  έτσι είναι στην φύση. Έτσι είναι τα ζώα αλληλοσπαράσσονται. Ο θάνατός σου η ζωή μου. Το δίκαιο του ισχυροτέρου. Η απάντησή μου είναι: Βεβαίως! Όμως το ισχυρό ζώο άμα χορτάσει, απομακρύνεται από την λεία του και αφήνει την θέση στο πιο αδύναμο, προκειμένου να ζήσει και αυτό. Και η αλυσίδα συνεχίζεται. Αντιθέτως. Ο δυνατός άνθρωπος με το δρόμο που έχει πάρει, όχι μόνο χορταίνει μα και κάνει  προσπάθειες να αποθηκεύσει (συμφέρον) και αποθηκεύει, αφήνοντας τους αδύναμους νηστικούς να πεθαίνουν από την πείνα. Οδηγείται τελικά σε δρόμο χειρότερο των ζώων. Ευτυχώς έρχεται η φύση με το θάνατο και αποδίδει ισορροπία.(Θλιβερέ άνθρωπε, το μοιραίο έχει γαντζωθεί πάνω σου. Γιατί το αρνείσαι;) Και ζει μόνο 80 με 90 χρόνια. Για να φανταστούμε να ζούσε 500- 1000 χρόνια!!!! Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ.

Σας χαιρετώ.  

Εις το επανιδείν.

Γράφει η Ελένη Παπατσώρη

«Ο,τι γεννήθηκε από τη γη, σ΄ αυτήν πίσω επιστρέφει
μα όσα βλαστήσαν από αιθέριο σπέρμα
στο θόλο του ουρανού ξανά έχουν καταλήξει».
Μάρκος Αυρήλιος.

Κάθε άνθρωπος είναι ζώο είπε ο Αριστοτέλης. Έπρεπε να περάσουν 2000 χρόνια για να κατανοήσει η ανεπτυγμένη ανθρωπότητα την παραπάνω απλή αυτή αλήθεια.

Σήμερα η επιστήμη της Ανθρωπολογίας με τη λέξη άνθρωπο εννοεί το σύνολο της ανώτατης ομάδας των ΄΄πρωτευόντων΄΄ θηλαστικών, και όλου του ζωικού βασιλείου, με το οποίο η ομάδα αυτή αποτελεί ενιαίο σύνολο. Λέμε βέβαια πως είναι ΄΄ο πρώτος των πρώτων΄΄ για πολλούς λόγους (χρυσώνουμε το χάπι), όμως αυτό δεν αλλοιώνει το γεγονός ότι και αυτός (ο άνθρωπος) είναι ένα ζώο που υπακούει στους ίδιους βιολογικούς κανόνες που ισχύουν σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο.

Γιατί όμως έλειπε αυτή η κατανόηση της Αλήθειας; Πολλές οι αιτίες.

Πρώτα να παραδεχθούμε λοιπόν πως ο άνθρωπος στη προσπάθεια να εξετάσει τον εαυτόν του, είχε την τάση να τον ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φύση, ότι παριστάνει ο ίδιος ξεχωριστό ΄΄βασίλειο΄΄, παραπάνω από τα άλλα βασίλεια των ορυκτών, των φυτών και των ζώων και άλλους χαρακτηρισμούς, πως είναι ο ΄΄βασιλιάς των ζώων΄΄ ή ότι είναι ζώο λογικό ή ότι είναι ένα όν που έχει υλικό σώμα και άυλη ψυχή.

Έπειτα είναι οι προλήψεις, ο φόβος προς τις δυνάμεις της φύσης, οι λαθεμένες θρησκευτικές αντιλήψεις και ότι η έρευνα για τα έμβια όντα δεν προχωρούσε στον ίδιο. Όμως, ένα μεγάλο μέρος της οπισθοδρομικότητας αυτής οφείλεται στο γεγονός της ματαιοδοξίας του, το θεωρούσε δηλαδή ΄΄αναξιοπρεπές΄΄ να συγκρίνει τον εαυτό του με τα άλλα ζώα.

Από την εποχή λοιπόν του Αριστοτέλη ο άνθρωπος χαρακτηρίστηκε ζώο της ξηράς, που ζει μόνος η σε ομάδα, που δείχνει ενδιαφέρον για την ομάδα (πολιτικό) και αναπαράγει ανθρώπους. Σε πολλά άλλα σημεία ο ίδιος μας λέγει πως ο άνθρωπος είναι ζώο εκ φύσεως ήμερο με την δυνατότητα να μαθαίνει, πως έχει την αίσθηση του δικαίου και του αδίκου και πως άμα τελειοποιηθεί γίνεται το καλύτερο ζώο και άμα αποχωριστεί την δικαιοσύνη και το δίκαιο γίνεται το χειρότερο όλων. Αλλού βρίσκουμε πως ο άνθρωπος έχει περισσότερο αναπτυγμένες την αφή και την γεύση,  ενώ στις άλλες αισθήσεις υστερεί και πως ζει περισσότερο εκτός από τον ελέφαντα και το σημαντικό πως οι άνθρωποι συνηθίζουν να βγάζουν την ίδια φωνή (χροιά) όχι γλώσσα, μιλάνε μόνο αυτοί από τα άλλα ζώα και μάλιστα προς το τέλος της ανάπτυξης τους, δηλαδή αργά.

Τι εννοούμε όμως με τη λέξη άνθρωπος;

Πρώτα η ετυμολογία της: ανήρ + ώψ δηλαδή άνδρας με πρόσωπο και έτσι δικαιολογείται η άποψη πως ο άνθρωπος έχει πρόσωπο ενώ τα ζώα έχουν μούρη, χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλες ετυμολογικές προσεγγίσεις.

Μετά με την λέξη αυτή οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τον αληθινό άνθρωπο, τον καθένα ξεχωριστά, τον συνετό, αυτόν που διαθέτει καλή γενιά και γενναιότητα και  ενδιαφέρεται για τον διπλανό του (είναι φίλος). Ας θυμηθούμε την ξεχωριστή φράση  του Διογένη: ‘’λύχνον  μεθ’ ημέραν  άψας περιήει λέγων: άνθρωπο ζητώ .΄΄ Άναψε φανάρι  μέρα μεσημέρι και αναζητούσε άνθρωπο. Όμως και σήμερα δίνουμε αυτή τη σημασία με την έκφραση «φρόντισε να γίνεις άνθρωπος» δηλαδή να συναναστρέφεσαι με καλό άνθρωπο για να γίνεις και εσύ άνθρωπος με αρετές και αξίες.

Άλλες φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη για να δείξουμε την αδυναμία και την ατέλειά  του απέναντι στο θεό, ΄΄άνθρωπος είναι και αυτός, τι θέλεις να κάνει;΄΄, την αντίθεσή του με τα ζώα ΄΄άνθρωπος είσαι η γάιδαρος;΄΄, την αναισθησία του ΄΄κτήνος  είσαι΄΄ και από οποιαδήποτε άλλη άποψη, ΄΄άνθρωπος ανθρώπου λύκος΄΄ δηλαδή ο άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο θηρίο για τον άνθρωπο και ο Αριστοτέλης ξανά ΄΄ο άνθρωπος χωρισθείς νόμου και δίκης χείριστον  πάντων΄΄. Και καλά όλα αυτά σε γραμματικό και εννοιολογικό επίπεδο. Στην πράξη όμως; Στην καθημερινότητά μας; Τι βλέπουμε να γίνεται εφαρμογή απ΄ όλα τα παραπάνω; Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Ανηφορικά. Δεν θα χρειασθεί μεγάλη προσπάθεια για κατανόηση αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του. Βλέπουμε ισοπεδωμένες τις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς αξίες. Κυριαρχεί το συμφέρον σε όλες τις περιπτώσεις. Συμφέροντα σε εθνικό επίπεδο οδηγούν την συμπεριφορά των κρατών. Συμφέροντα κομματικά, πολιτικά, συντεχνιακά. Κυρίαρχη είναι η άποψη: «το δικό μου», ακόμη και σε οικογενειακό επίπεδο. Μην ξεχνάμε πως και η έκφραση «κοιτάω την οικογένεια μου», την έννοια του συμφέροντος έχει μέσα της. Δηλαδή όταν συγκρούονται οι άνθρωποι εντός αυτής αιτία είναι το, προσωπικό πια, συμφέρον. Παντού οι άνθρωποι με πρώτο των πρώτων το συμφέρον. Πού είναι το πρόσωπο; Πού είναι η σύνεση, η κατανόηση η αλληλοβοήθεια; Σπαραγμός κυριαρχεί στις σχέσεις των ανθρώπων. Θα μου πείτε, μα  έτσι είναι στην φύση. Έτσι είναι τα ζώα αλληλοσπαράσσονται. Ο θάνατός σου η ζωή μου. Το δίκαιο του ισχυροτέρου. Η απάντησή μου είναι: Βεβαίως! Όμως το ισχυρό ζώο άμα χορτάσει, απομακρύνεται από την λεία του και αφήνει την θέση στο πιο αδύναμο, προκειμένου να ζήσει και αυτό. Και η αλυσίδα συνεχίζεται. Αντιθέτως. Ο δυνατός άνθρωπος με το δρόμο που έχει πάρει, όχι μόνο χορταίνει μα και κάνει  προσπάθειες να αποθηκεύσει (συμφέρον) και αποθηκεύει, αφήνοντας τους αδύναμους νηστικούς να πεθαίνουν από την πείνα. Οδηγείται τελικά σε δρόμο χειρότερο των ζώων. Ευτυχώς έρχεται η φύση με το θάνατο και αποδίδει ισορροπία.(Θλιβερέ άνθρωπε, το μοιραίο έχει γαντζωθεί πάνω σου. Γιατί το αρνείσαι;) Και ζει μόνο 80 με 90 χρόνια. Για να φανταστούμε να ζούσε 500- 1000 χρόνια!!!! Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ.

Σας χαιρετώ.  

Εις το επανιδείν.

Μοιράσου το άρθρο:

Η APELA προτείνει

image

images Άρθρα
17-05-2022

Ντόκτορ Νικόλας

images Άρθρα
09-05-2022

Η Μάνα

images Άρθρα
18-04-2022

Μνήμες Επιτάφιου