notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Ο ματωμένος Ιούνιος του 1944 - Αδικαίωτο ακόμα το αίτημα για την ένταξη του Αγ. Δημήτριου (Δήμου Ευρώτα) ως «Μαρτυρικό χωριό»

slider_image

Μοιράσου το άρθρο:

04-06-2024

Γράφει ο Ηλίας Παναγιωτακάκος

Στην ανάμνηση των ολοκαυτωμάτων της περιοχής έχουμε χρέος να αποδίδουμε φόρο τιμής στα θύματα που σφαγιάστηκαν στο όνομα του μεγαλύτερου παραλογισμού, που γνώρισε η ανθρωπότητα: του ναζισμού, που ευθύνεται για τα θλιβερά γεγονότα στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη.

Δίκαια η Τ.Κ των Αγ. Αναργύρων (Ζούπενα) είναι επίσημα ενταγμένη στα εκατό περίπου «μαρτυρικά χωριά και πόλεις», για το ολοκαύτωμα της 5ης Ιουνίου 1944 από τις εγκληματικές ενέργειες εκδίκησης των Γερμανών κατακτητών που σκότωσαν πολλούς κατοίκους (24 ή 27) και έκαψαν το χωριό, σε αντίποινα για τον απλό τραυματισμό ενός στρατιώτη κατά την επιστροφή τους από εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Πάρνωνα.

Όμως στις 4 Ιουνίου (Κυριακής παραμονή του Αγίου Πνεύματος) εικοσιένα (21) άνθρωποι, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, εκτελέστηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα. Εικοσιένα αθώα θύματα ενός προμελετημένου και καλά σχεδιασμένου εγκλήματος, που ζητούσε αίμα και φωτιά. Η φωτιά έκαψε 295 σπίτια, σχεδόν όλα όσα σπίτια υπήρχαν τότε, σε αυτόν τον τόπο, τον Τόπο Θυσίας. Μετά την δραματική παράκληση του γέροντα γυμνασιάρχη, Σωτήρη Καμαρινού να σταματήσουν να σκοτώνουν γέρους και γυναικόπαιδα, αποφάσισαν, οι εγκληματίες πολέμου, να εγκαταλείψουν το χωριό.

Το Ολοκαύτωμα και η σφαγή στον Άγιο Δημήτριο (Δήμου Ευρώτα) αποτέλεσε μέρος των αντιποίνων για την εκτέλεση του υποστράτηγου της ναζιστικής Γερμανίας, Φράντς Κρεχ και τεσσάρων μελών της συνοδείας που έλαβε χώρα στις 27/4/1944 στην περιοχή της Γκαγκανιάς των Μολάων, από την διμοιρία του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (Λακωνίας), υπό τον ανθυπολοχαγό (Π.Ζ) του Ελληνικού Στρατού Μανώλη Σταθάκη.

Την προηγούμενη ημέρα (3 Ιουνίου 1944) είχε γίνει η απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε από Βρετανούς και Έλληνες αντιστασιακούς στην Κρήτη.
Συμπτωματικά ο υποστράτηγος Φράντς Κρεχ, μαζί με τον υποστράτηγο Κράιπε, θα συμμετείχαν στο κίνημα των αντιφρονούντων «Ελεύθερων Γερμανών».
Από την ημέρα εκείνη (27/4/1944) η περιοχή της Πελοποννήσου κηρύχτηκε, ως «ζώνη επιχειρήσεων», δηλαδή ανοιχτό πολεμικό μέτωπο.

Τις διαταγές για αντίποινα τις έδωσε ο άμεσα υπηρεσιακά ανώτερος πολεμικός διοικητής της Πελοποννήσου υποστράτηγος Καρλ φον Λε Σουίρ.
Ως αντίποινα της εκτέλεσης του Φράντς Κρεχ οι Γερμανικές δυνάμεις προχώρησαν στην εκτέλεση των 200 της Καισαριανής.

Συνολικά εκτελέστηκαν 325 περίπου άτομα, ενώ υπήρξαν και άλλοι νεκροί στο δρόμο της επιστροφής της 117 Μεραρχίας των Γερμανών από τους Μολάους στη Σπάρτη (του Χέλμουτ Φέλμυ στη δίκη της Νυρεμβέργης).

Ο Χέλμουτ Φέλμυ δικαιολόγησε τον αριθμό των εκτελεσμένων λόγω της ιδιότητας του Κρεχ ως διοικητή Μεραρχίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο του πολεμικού μετώπου οι ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις κινήθηκαν και προς τον Άγιο Δημήτριο. Η ανείπωτη τραγωδία της 4ης Ιουνίου 1944, της ημέρας που ο θάνατος επέβαλε τη νεκρική σιγή του, παίρνοντας μαζί του κυρίως γυναικόπαιδα και γέροντες, καθόρισε το ποινικό μητρώο μιας εποχής που οφείλει η επίσημη Πολιτεία να αναγνωρίσει, αλλά και η σύγχρονη Γερμανία να υποκλιθεί και σ’ αυτό το μαρτυρικό χωριό.

Το ολοκαύτωμα ήταν η ολοκλήρωση ενός κύκλου αντιστασιακού αγώνα των Αγιοδημητριωτών, όπως της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, για την Ελευθερία της Πατρίδας από τους «απρόσκλητους» κατακτητές της Ναζιστικής Γερμανίας που εκτός του καψίματος σπιτιών κορυφώθηκε με το κάψιμο της εκκλησίας του Αγίου Χαραλάμπους.

Την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων ακολούθησε η επιστροφή των κατοίκων που είχαν καταφύγει στις γύρω περιοχές, για να περισυλλέξουν τους νεκρούς, να τους θάψουν και για να περάσουν, μαζί με τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος το μαρτύριο της προσπάθειας να επιβιώσουν, να ξαναστήσουν τη ζωή τους πάνω στην «ολόμαυρη ράχη»!

Με γενναιότητα θάρρους, ψυχής και αλληλεγγύης, κατάφεραν να ξαναχτίσουν ότι καταστράφηκε, να ξαναρχίσουν από το μηδέν, και να παραδώσουν στις επόμενες γενιές ένα πανέμορφο χωριό, ένα χωριό που φέρει, παρ’ όλα αυτά, διαχρονικά το μαρτυρικό φορτίο και πρέπει έστω και αργά να δικαιωθεί.

Τα εγκλήματα πολέμου, εναντίον αμάχων και αθώων, πρέπει να τιμωρούνται και να πληρώνονται. Ασφαλώς δεν έχει πρωταρχική σημασία, η οικονομική / χρηματική αποτίμησή τους. Είναι σίγουρο ότι ο τραγικός θάνατος των αμάχων δεν αποζημιώνεται. Μεγαλύτερη αξία έχει η ηθική δικαίωση, που θα αισθανθούν οι συγγενείς των θυμάτων, από το γεγονός ότι οι Γερμανοί Ναζιστές που εκτέλεσαν τους ανθρώπους τους, και έκαψαν το χωριό τους να υποχρεωθούν να πληρώσουν για το έγκλημα αυτό.

Σήμερα 80 χρόνια μετά πορευόμαστε ως χώρα και λαός μαζί με την Γερμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην κοινή προσπάθεια για ειρήνη, δημοκρατία, ελευθερία κοινωνική αλληλεγγύη οικονομική και κοινωνική συνοχή. Με τους λαούς της Ευρώπης να απαιτούν Ειρήνη, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ.

Όμως το σύγχρονο Γερμανικό κράτος δεν θα πρέπει να λησμονεί ότι το αποκαλούμενο «Γερμανικό θαύμα» μεταπολεμικά, στηρίχθηκε κυρίως στην αποφυγή της καταβολής επανορθώσεων και αποζημιώσεων. Γι’ αυτό όταν απευθύνονται με καθοιονδήποτε τρόπο προς την Ελλάδα και τους Έλληνες θα πρέπει να ενθυμούνται τις θηριωδίες των σύγχρονων προγόνων τους, που έπραξαν 80 χρόνια πριν στα χωριά στις πόλεις μας στις υποδομές μας και στον Άγιο Δημήτριο του Δήμου Ευρώτα.

Η Ελλάδα πέρα των πολιτικών και πολιτιστικών βάσεων και των αρχών της Δημοκρατίας, που έδωσε διαχρονικά στην Ευρώπη, υπήρξε και στυλοβάτης της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας και της Νίκης των λαών από τον Γερμανικό Ναζισμό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι πολίτες του Αγίου Δημητρίου του Δήμου Ευρώτα αποδεδειγμένα, όπως και όλοι οι Έλληνες δεν ξεχνούν και τιμούν την Ενιαία Εθνική Αντίσταση 1941 – 1944, τους ανώνυμους και επώνυμους αγωνιστές που με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας της Πατρίδας μας.

Η Πολιτεία έχει ένα ιστορικό χρέος για το χωριό του Αγίου Δημητρίου! Να αποκαταστήσει την μνήμη των αθώων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής που συντελέστηκε με το ολοκαύτωμα της 4ης Ιουνίου 1944 στο Άγιο Δημήτριο Ζάρακος.

Να ανακηρύξει τον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος (Δήμου Ευρώτα) ως μαρτυρικό χωριό εκπληρώνοντας τις ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού και Τοπικού Συμβουλίου διαχρονικά και τον τεκμηριωμένο φάκελο που έχει αποσταλεί στο ΥΠΕΣ και στην αρμόδια τριμελή επιτροπή (παραγράφου 5 του άρθρου 18 του ν. 2503/1997).

Η Διεθνής Διάσκεψη των Παρισίων (1946) επιδίκασε στην Γερμανία μεταξύ των άλλων για επανορθώσεις στα θύματα, στις υποδομές και στην επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου στην Ελλάδα.

Θύμα αυτών των θηριωδιών των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής ήταν και ο Άγιος Δημήτριος Ζάρακος του Δήμου Ευρώτα με εικοσιένα νεκρούς (μεταξύ τους και ένα μωρό) και των 98 των σπιτιών κατεστραμμένα μαζί με την εκκλησία.

Η Ελλάδα πέρα των πολιτικών και πολιτιστικών βάσεων και των αρχών της Δημοκρατίας, που έδωσε διαχρονικά στην Ευρώπη, υπήρξε και στυλοβάτης της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας και της Νίκης των λαών από τον Γερμανικό Ναζισμό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ειρήνη στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε με πολέμους στην περιοχή μας πρέπει να είναι η κορωνίδα των πανανθρώπινων αξιών 80 χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η Ευρώπη πρέπει να την διασφαλίζει ισόρροπα και ισοδύναμα για όλα τα Κράτη – μέλη της, όταν απειλούνται από τρίτες πολεμοχαρείς και επεκτατικές δυνάμεις, χωρίς οικονομικούς και πολιτικούς συμβιβασμούς.
Στην ανάμνηση των ολοκαυτωμάτων της περιοχής έχουμε χρέος να αποδίδουμε φόρο τιμής στα θύματα που σφαγιάστηκαν στο όνομα του μεγαλύτερου παραλογισμού, που γνώρισε η ανθρωπότητα: του ναζισμού, που ευθύνεται για τα θλιβερά γεγονότα στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη.

Δίκαια η Τ.Κ των Αγ. Αναργύρων (Ζούπενα) είναι επίσημα ενταγμένη στα εκατό περίπου «μαρτυρικά χωριά και πόλεις», για το ολοκαύτωμα της 5ης Ιουνίου 1944 από τις εγκληματικές ενέργειες εκδίκησης των Γερμανών κατακτητών που σκότωσαν πολλούς κατοίκους (24 ή 27) και έκαψαν το χωριό, σε αντίποινα για τον απλό τραυματισμό ενός στρατιώτη κατά την επιστροφή τους από εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Πάρνωνα.

Όμως στις 4 Ιουνίου (Κυριακής παραμονή του Αγίου Πνεύματος) εικοσιένα (21) άνθρωποι, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, εκτελέστηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα. Εικοσιένα αθώα θύματα ενός προμελετημένου και καλά σχεδιασμένου εγκλήματος, που ζητούσε αίμα και φωτιά. Η φωτιά έκαψε 295 σπίτια, σχεδόν όλα όσα σπίτια υπήρχαν τότε, σε αυτόν τον τόπο, τον Τόπο Θυσίας. Μετά την δραματική παράκληση του γέροντα γυμνασιάρχη, Σωτήρη Καμαρινού να σταματήσουν να σκοτώνουν γέρους και γυναικόπαιδα, αποφάσισαν, οι εγκληματίες πολέμου, να εγκαταλείψουν το χωριό.

Το Ολοκαύτωμα και η σφαγή στον Άγιο Δημήτριο (Δήμου Ευρώτα) αποτέλεσε μέρος των αντιποίνων για την εκτέλεση του υποστράτηγου της ναζιστικής Γερμανίας, Φράντς Κρεχ και τεσσάρων μελών της συνοδείας που έλαβε χώρα στις 27/4/1944 στην περιοχή της Γκαγκανιάς των Μολάων, από την διμοιρία του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (Λακωνίας), υπό τον ανθυπολοχαγό (Π.Ζ) του Ελληνικού Στρατού Μανώλη Σταθάκη.

Την προηγούμενη ημέρα (3 Ιουνίου 1944) είχε γίνει η απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε από Βρετανούς και Έλληνες αντιστασιακούς στην Κρήτη.
Συμπτωματικά ο υποστράτηγος Φράντς Κρεχ, μαζί με τον υποστράτηγο Κράιπε, θα συμμετείχαν στο κίνημα των αντιφρονούντων «Ελεύθερων Γερμανών».
Από την ημέρα εκείνη (27/4/1944) η περιοχή της Πελοποννήσου κηρύχτηκε, ως «ζώνη επιχειρήσεων», δηλαδή ανοιχτό πολεμικό μέτωπο.

Τις διαταγές για αντίποινα τις έδωσε ο άμεσα υπηρεσιακά ανώτερος πολεμικός διοικητής της Πελοποννήσου υποστράτηγος Καρλ φον Λε Σουίρ.
Ως αντίποινα της εκτέλεσης του Φράντς Κρεχ οι Γερμανικές δυνάμεις προχώρησαν στην εκτέλεση των 200 της Καισαριανής.

Συνολικά εκτελέστηκαν 325 περίπου άτομα, ενώ υπήρξαν και άλλοι νεκροί στο δρόμο της επιστροφής της 117 Μεραρχίας των Γερμανών από τους Μολάους στη Σπάρτη (του Χέλμουτ Φέλμυ στη δίκη της Νυρεμβέργης).

Ο Χέλμουτ Φέλμυ δικαιολόγησε τον αριθμό των εκτελεσμένων λόγω της ιδιότητας του Κρεχ ως διοικητή Μεραρχίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο του πολεμικού μετώπου οι ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις κινήθηκαν και προς τον Άγιο Δημήτριο. Η ανείπωτη τραγωδία της 4ης Ιουνίου 1944, της ημέρας που ο θάνατος επέβαλε τη νεκρική σιγή του, παίρνοντας μαζί του κυρίως γυναικόπαιδα και γέροντες, καθόρισε το ποινικό μητρώο μιας εποχής που οφείλει η επίσημη Πολιτεία να αναγνωρίσει, αλλά και η σύγχρονη Γερμανία να υποκλιθεί και σ’ αυτό το μαρτυρικό χωριό.

Το ολοκαύτωμα ήταν η ολοκλήρωση ενός κύκλου αντιστασιακού αγώνα των Αγιοδημητριωτών, όπως της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, για την Ελευθερία της Πατρίδας από τους «απρόσκλητους» κατακτητές της Ναζιστικής Γερμανίας που εκτός του καψίματος σπιτιών κορυφώθηκε με το κάψιμο της εκκλησίας του Αγίου Χαραλάμπους.

Την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων ακολούθησε η επιστροφή των κατοίκων που είχαν καταφύγει στις γύρω περιοχές, για να περισυλλέξουν τους νεκρούς, να τους θάψουν και για να περάσουν, μαζί με τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος το μαρτύριο της προσπάθειας να επιβιώσουν, να ξαναστήσουν τη ζωή τους πάνω στην «ολόμαυρη ράχη»!

Με γενναιότητα θάρρους, ψυχής και αλληλεγγύης, κατάφεραν να ξαναχτίσουν ότι καταστράφηκε, να ξαναρχίσουν από το μηδέν, και να παραδώσουν στις επόμενες γενιές ένα πανέμορφο χωριό, ένα χωριό που φέρει, παρ’ όλα αυτά, διαχρονικά το μαρτυρικό φορτίο και πρέπει έστω και αργά να δικαιωθεί.

Τα εγκλήματα πολέμου, εναντίον αμάχων και αθώων, πρέπει να τιμωρούνται και να πληρώνονται. Ασφαλώς δεν έχει πρωταρχική σημασία, η οικονομική / χρηματική αποτίμησή τους. Είναι σίγουρο ότι ο τραγικός θάνατος των αμάχων δεν αποζημιώνεται. Μεγαλύτερη αξία έχει η ηθική δικαίωση, που θα αισθανθούν οι συγγενείς των θυμάτων, από το γεγονός ότι οι Γερμανοί Ναζιστές που εκτέλεσαν τους ανθρώπους τους, και έκαψαν το χωριό τους να υποχρεωθούν να πληρώσουν για το έγκλημα αυτό.

Σήμερα 80 χρόνια μετά πορευόμαστε ως χώρα και λαός μαζί με την Γερμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην κοινή προσπάθεια για ειρήνη, δημοκρατία, ελευθερία κοινωνική αλληλεγγύη οικονομική και κοινωνική συνοχή. Με τους λαούς της Ευρώπης να απαιτούν Ειρήνη, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ.

Όμως το σύγχρονο Γερμανικό κράτος δεν θα πρέπει να λησμονεί ότι το αποκαλούμενο «Γερμανικό θαύμα» μεταπολεμικά, στηρίχθηκε κυρίως στην αποφυγή της καταβολής επανορθώσεων και αποζημιώσεων. Γι’ αυτό όταν απευθύνονται με καθοιονδήποτε τρόπο προς την Ελλάδα και τους Έλληνες θα πρέπει να ενθυμούνται τις θηριωδίες των σύγχρονων προγόνων τους, που έπραξαν 80 χρόνια πριν στα χωριά στις πόλεις μας στις υποδομές μας και στον Άγιο Δημήτριο του Δήμου Ευρώτα.

Η Ελλάδα πέρα των πολιτικών και πολιτιστικών βάσεων και των αρχών της Δημοκρατίας, που έδωσε διαχρονικά στην Ευρώπη, υπήρξε και στυλοβάτης της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας και της Νίκης των λαών από τον Γερμανικό Ναζισμό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι πολίτες του Αγίου Δημητρίου του Δήμου Ευρώτα αποδεδειγμένα, όπως και όλοι οι Έλληνες δεν ξεχνούν και τιμούν την Ενιαία Εθνική Αντίσταση 1941 – 1944, τους ανώνυμους και επώνυμους αγωνιστές που με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας της Πατρίδας μας.

Η Πολιτεία έχει ένα ιστορικό χρέος για το χωριό του Αγίου Δημητρίου! Να αποκαταστήσει την μνήμη των αθώων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής που συντελέστηκε με το ολοκαύτωμα της 4ης Ιουνίου 1944 στο Άγιο Δημήτριο Ζάρακος.

Να ανακηρύξει τον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος (Δήμου Ευρώτα) ως μαρτυρικό χωριό εκπληρώνοντας τις ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού και Τοπικού Συμβουλίου διαχρονικά και τον τεκμηριωμένο φάκελο που έχει αποσταλεί στο ΥΠΕΣ και στην αρμόδια τριμελή επιτροπή (παραγράφου 5 του άρθρου 18 του ν. 2503/1997).

Η Διεθνής Διάσκεψη των Παρισίων (1946) επιδίκασε στην Γερμανία μεταξύ των άλλων για επανορθώσεις στα θύματα, στις υποδομές και στην επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου στην Ελλάδα.

Θύμα αυτών των θηριωδιών των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής ήταν και ο Άγιος Δημήτριος Ζάρακος του Δήμου Ευρώτα με εικοσιένα νεκρούς (μεταξύ τους και ένα μωρό) και των 98 των σπιτιών κατεστραμμένα μαζί με την εκκλησία.

Η Ελλάδα πέρα των πολιτικών και πολιτιστικών βάσεων και των αρχών της Δημοκρατίας, που έδωσε διαχρονικά στην Ευρώπη, υπήρξε και στυλοβάτης της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας και της Νίκης των λαών από τον Γερμανικό Ναζισμό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ειρήνη στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε με πολέμους στην περιοχή μας πρέπει να είναι η κορωνίδα των πανανθρώπινων αξιών 80 χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η Ευρώπη πρέπει να την διασφαλίζει ισόρροπα και ισοδύναμα για όλα τα Κράτη – μέλη της, όταν απειλούνται από τρίτες πολεμοχαρείς και επεκτατικές δυνάμεις, χωρίς οικονομικούς και πολιτικούς συμβιβασμούς.

Η APELA προτείνει

image

images Άρθρα
03-06-2024

Θρυλική κούπα