«Η Αλήθεια και το Λάδι βγαίνουν από πάνω»
Η σημασία του ελαιόλαδου στην ελληνική παράδοση μπλέκεται στους ιστούς των αιώνων της ιστορίας και της μυθολογίας. Έτσι, από το ιερό αυτό Ελληνικό μπαούλο επιλέχτηκαν τα ονόματα δύο εμβληματικών εταιριών παραγωγής και διανομής ελαιολάδου: Της «Ελαΐς» και της «Άλτις», που ιδρύθηκαν το 1920 και 1925 αντίστοιχα.
Στην αρχαιότητα «Άλτις» -άλσος στην ηλειακή διάλεκτο- ονομαζόταν ο ελαιώνας της Ολυμπίας στους νότιους πρόποδες του Κρονίου Λόφου, ανάμεσα στους ποταμούς Αλφειό και Κλαδέο με τα όρια του να τα έχει καθορίσει ο Ηρακλής προς τιμήν του Δία. Από τον ελαιώνα αυτόν κοβόταν το κλαδί αγριελιάς, ο περίφημος κότινος, με τον οποίο πλεκόταν στέφανος για τους Ολυμπιονίκες.
Από την άλλη, μυθολογικά η «Ελαΐς» ήταν η θεότητα του ελαιολάδου, μία από τις τρεις κόρες του Ανίου. Έχοντας την εύνοια του Διονύσου μπορούσε κατά βούληση να μετατρέπει υγρά σε ελαιόλαδο.
Αξίζει δε να σημειωθεί, πως και η τρίτη κορυφαία εταιρία, η «Μινέρβα», που ιδρύθηκε το 1904, βαπτίστηκε από το λατινικό όνομα της θεάς Αθηνάς -για την ακρίβεια της αντίστοιχης ρωμαϊκής θεότητας- μιας θεάς που σύμφωνα με τη μυθολογία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία της ελιάς και του ελαιολάδου, αφού ήταν εκείνη που προσέφερε το ιερό αυτό δένδρο στην Αθήνα, χτυπώντας με το δόρυ της το έδαφος, ως σύμβολο ειρήνης, σοφίας και ευημερίας. Κι ας μη ξεχνάμε, πως οι νικητές των Παναθηναίων λάμβαναν ως έπαθλο ελαιόλαδο σε μεγάλους αμφορείς προς τιμήν της θεάς
Τη μακραίωνη ιστορία των δυο αυτών αγαθών της Ελληνικής γης, της ελιάς και του ελαιολάδου, μπορεί κανείς να περιδιαβεί νοερά στα εξαιρετικά Μουσεία «Ελιάς και Λαδιού» στη Σπάρτη και «Βιομηχανικής Ελαιουργίας» στη Λέσβο, δύο εμβληματικούς χώρους όπου αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία των εξαιρετικών πράσινων γεννημάτων για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες και τα λαϊκά έθιμα.
Ελάδιον το ιερόν
Μοιράσου το άρθρο:
04-08-2025
Γράφει ο Νίκος Νικηταρίδης
«Η Αλήθεια και το Λάδι βγαίνουν από πάνω»
Η σημασία του ελαιόλαδου στην ελληνική παράδοση μπλέκεται στους ιστούς των αιώνων της ιστορίας και της μυθολογίας. Έτσι, από το ιερό αυτό Ελληνικό μπαούλο επιλέχτηκαν τα ονόματα δύο εμβληματικών εταιριών παραγωγής και διανομής ελαιολάδου: Της «Ελαΐς» και της «Άλτις», που ιδρύθηκαν το 1920 και 1925 αντίστοιχα.
Στην αρχαιότητα «Άλτις» -άλσος στην ηλειακή διάλεκτο- ονομαζόταν ο ελαιώνας της Ολυμπίας στους νότιους πρόποδες του Κρονίου Λόφου, ανάμεσα στους ποταμούς Αλφειό και Κλαδέο με τα όρια του να τα έχει καθορίσει ο Ηρακλής προς τιμήν του Δία. Από τον ελαιώνα αυτόν κοβόταν το κλαδί αγριελιάς, ο περίφημος κότινος, με τον οποίο πλεκόταν στέφανος για τους Ολυμπιονίκες.
Από την άλλη, μυθολογικά η «Ελαΐς» ήταν η θεότητα του ελαιολάδου, μία από τις τρεις κόρες του Ανίου. Έχοντας την εύνοια του Διονύσου μπορούσε κατά βούληση να μετατρέπει υγρά σε ελαιόλαδο.
Αξίζει δε να σημειωθεί, πως και η τρίτη κορυφαία εταιρία, η «Μινέρβα», που ιδρύθηκε το 1904, βαπτίστηκε από το λατινικό όνομα της θεάς Αθηνάς -για την ακρίβεια της αντίστοιχης ρωμαϊκής θεότητας- μιας θεάς που σύμφωνα με τη μυθολογία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία της ελιάς και του ελαιολάδου, αφού ήταν εκείνη που προσέφερε το ιερό αυτό δένδρο στην Αθήνα, χτυπώντας με το δόρυ της το έδαφος, ως σύμβολο ειρήνης, σοφίας και ευημερίας. Κι ας μη ξεχνάμε, πως οι νικητές των Παναθηναίων λάμβαναν ως έπαθλο ελαιόλαδο σε μεγάλους αμφορείς προς τιμήν της θεάς
Τη μακραίωνη ιστορία των δυο αυτών αγαθών της Ελληνικής γης, της ελιάς και του ελαιολάδου, μπορεί κανείς να περιδιαβεί νοερά στα εξαιρετικά Μουσεία «Ελιάς και Λαδιού» στη Σπάρτη και «Βιομηχανικής Ελαιουργίας» στη Λέσβο, δύο εμβληματικούς χώρους όπου αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία των εξαιρετικών πράσινων γεννημάτων για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες και τα λαϊκά έθιμα.
Η σημασία του ελαιόλαδου στην ελληνική παράδοση μπλέκεται στους ιστούς των αιώνων της ιστορίας και της μυθολογίας. Έτσι, από το ιερό αυτό Ελληνικό μπαούλο επιλέχτηκαν τα ονόματα δύο εμβληματικών εταιριών παραγωγής και διανομής ελαιολάδου: Της «Ελαΐς» και της «Άλτις», που ιδρύθηκαν το 1920 και 1925 αντίστοιχα.
Στην αρχαιότητα «Άλτις» -άλσος στην ηλειακή διάλεκτο- ονομαζόταν ο ελαιώνας της Ολυμπίας στους νότιους πρόποδες του Κρονίου Λόφου, ανάμεσα στους ποταμούς Αλφειό και Κλαδέο με τα όρια του να τα έχει καθορίσει ο Ηρακλής προς τιμήν του Δία. Από τον ελαιώνα αυτόν κοβόταν το κλαδί αγριελιάς, ο περίφημος κότινος, με τον οποίο πλεκόταν στέφανος για τους Ολυμπιονίκες.
Από την άλλη, μυθολογικά η «Ελαΐς» ήταν η θεότητα του ελαιολάδου, μία από τις τρεις κόρες του Ανίου. Έχοντας την εύνοια του Διονύσου μπορούσε κατά βούληση να μετατρέπει υγρά σε ελαιόλαδο.
Αξίζει δε να σημειωθεί, πως και η τρίτη κορυφαία εταιρία, η «Μινέρβα», που ιδρύθηκε το 1904, βαπτίστηκε από το λατινικό όνομα της θεάς Αθηνάς -για την ακρίβεια της αντίστοιχης ρωμαϊκής θεότητας- μιας θεάς που σύμφωνα με τη μυθολογία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία της ελιάς και του ελαιολάδου, αφού ήταν εκείνη που προσέφερε το ιερό αυτό δένδρο στην Αθήνα, χτυπώντας με το δόρυ της το έδαφος, ως σύμβολο ειρήνης, σοφίας και ευημερίας. Κι ας μη ξεχνάμε, πως οι νικητές των Παναθηναίων λάμβαναν ως έπαθλο ελαιόλαδο σε μεγάλους αμφορείς προς τιμήν της θεάς
Τη μακραίωνη ιστορία των δυο αυτών αγαθών της Ελληνικής γης, της ελιάς και του ελαιολάδου, μπορεί κανείς να περιδιαβεί νοερά στα εξαιρετικά Μουσεία «Ελιάς και Λαδιού» στη Σπάρτη και «Βιομηχανικής Ελαιουργίας» στη Λέσβο, δύο εμβληματικούς χώρους όπου αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία των εξαιρετικών πράσινων γεννημάτων για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες και τα λαϊκά έθιμα.
