Κατέρρευσε τμήμα του ΕΝΕΕΓΥΛ Πετρίνας
Μοιράσου το άρθρο:
04-12-2025
Όταν η Ειδική Αγωγή στεγάζεται σε ένα κτήριο που δεν αντέχει ούτε τη βροχή... Μαθητές με αυξημένες ανάγκες σε ένα σχολείο «χωρίς στατικότητα (?)», σε τοποθεσία που φωνάζει «λάθος επιλογή»
Σχετικά Άρθρα
Η κακοκαιρία που πλήττει τη Λακωνία από το πρωί της Πέμπτης 4 Δεκεμβρίου, άφησε ήδη πίσω της σοβαρές ζημιές, με πιο ανησυχητική την κατάρρευση τμήματος του παλιού πέτρινου μαντρότοιχου του Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου - Λυκείου (ΕΝΕΕΓΥΛ) Πετρίνας του Δήμου Ανατολικής Μάνης.
Ο τοίχος, που βρισκόταν δίπλα στην παιδική χαρά, υποχώρησε από τη διάβρωση του εδάφους, παρασύροντας μαζί του πέτρες, χώματα και μεταλλικά τμήματα της περίφραξης. Τα φερτά υλικά απέκλεισαν τον παρακείμενο δρόμο, καθιστώντας τη διέλευση αδύνατη.
Οι εικόνες από το σημείο προκαλούν εύλογη ανησυχία, όχι μόνο για την άμεση ασφάλεια μαθητών και περαστικών, αλλά και για τη στατική επάρκεια του ίδιου του σχολικού συγκροτήματος. Ειδικά όταν μιλάμε για μια δομή που φιλοξενεί παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες.
Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας για να στεγαστεί το μοναδικό ΕΝΕΕΓΥΛ στη Λακωνία, σήμερα εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Πρόκειται για ένα απομονωμένο, παλιό και φαινομενικά ακατάλληλο κτήριο, που με την έντονη βροχόπτωση δείχνει τα όριά του. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει επόμενη φθορά, αλλά αν πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί εκεί αυτό το σχολείο.
Οι αρμόδιες Αρχές αναμένεται να πραγματοποιήσουν αυτοψία και να προχωρήσουν σε αποκατάσταση της κυκλοφορίας, όμως το πρόβλημα δεν είναι οι πέτρες και τα χώματα στον δρόμο - είναι η διαχρονική νοοτροπία που «ξεφορτώνεται» την Ειδική Αγωγή σε απομονωμένα κτήρια, δεύτερης διαλογής, λες και τα παιδιά αυτά πρέπει να είναι μακριά απ’ τα μάτια και την καθημερινότητα της κοινωνίας.
Μάλιστα, το ΚΕΔΑΣΥ Σπάρτης εξακολουθεί να στέλνει παιδιά στο συγκεκριμένο σχολείο, όμως πολλοί γονείς, όπως μαθαίνουμε, αγνοούν τη γνωμάτευση. Και πώς να μην το κάνουν, όταν το κτήριο δείχνει ολοφάνερα σημάδια επικινδυνότητας και η τοποθεσία βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες πόλεις, κάνοντας τη φοίτηση πρακτικά αδύνατη για τις περισσότερες οικογένειες; Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που λειτουργεί με ελάχιστους μαθητές, όχι επειδή δεν υπάρχει ανάγκη, αλλά επειδή η Πολιτεία επέλεξε να το «κρύψει» εκεί. Ίσως ήρθε η ώρα να εξεταστεί σοβαρά η δημιουργία μιας κατάλληλης σχολικής μονάδας τουλάχιστον στη Σπάρτη, αν πραγματικά υπάρχει ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά και την υποστήριξή τους
Το άρθρο έχει δημιουργηθεί από Τεχνητή Νοημοσύνη ΑΙ της APELA
Ο τοίχος, που βρισκόταν δίπλα στην παιδική χαρά, υποχώρησε από τη διάβρωση του εδάφους, παρασύροντας μαζί του πέτρες, χώματα και μεταλλικά τμήματα της περίφραξης. Τα φερτά υλικά απέκλεισαν τον παρακείμενο δρόμο, καθιστώντας τη διέλευση αδύνατη.
Οι εικόνες από το σημείο προκαλούν εύλογη ανησυχία, όχι μόνο για την άμεση ασφάλεια μαθητών και περαστικών, αλλά και για τη στατική επάρκεια του ίδιου του σχολικού συγκροτήματος. Ειδικά όταν μιλάμε για μια δομή που φιλοξενεί παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες.
Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας για να στεγαστεί το μοναδικό ΕΝΕΕΓΥΛ στη Λακωνία, σήμερα εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Πρόκειται για ένα απομονωμένο, παλιό και φαινομενικά ακατάλληλο κτήριο, που με την έντονη βροχόπτωση δείχνει τα όριά του. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει επόμενη φθορά, αλλά αν πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί εκεί αυτό το σχολείο.
Οι αρμόδιες Αρχές αναμένεται να πραγματοποιήσουν αυτοψία και να προχωρήσουν σε αποκατάσταση της κυκλοφορίας, όμως το πρόβλημα δεν είναι οι πέτρες και τα χώματα στον δρόμο - είναι η διαχρονική νοοτροπία που «ξεφορτώνεται» την Ειδική Αγωγή σε απομονωμένα κτήρια, δεύτερης διαλογής, λες και τα παιδιά αυτά πρέπει να είναι μακριά απ’ τα μάτια και την καθημερινότητα της κοινωνίας.
Μάλιστα, το ΚΕΔΑΣΥ Σπάρτης εξακολουθεί να στέλνει παιδιά στο συγκεκριμένο σχολείο, όμως πολλοί γονείς, όπως μαθαίνουμε, αγνοούν τη γνωμάτευση. Και πώς να μην το κάνουν, όταν το κτήριο δείχνει ολοφάνερα σημάδια επικινδυνότητας και η τοποθεσία βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες πόλεις, κάνοντας τη φοίτηση πρακτικά αδύνατη για τις περισσότερες οικογένειες; Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που λειτουργεί με ελάχιστους μαθητές, όχι επειδή δεν υπάρχει ανάγκη, αλλά επειδή η Πολιτεία επέλεξε να το «κρύψει» εκεί. Ίσως ήρθε η ώρα να εξεταστεί σοβαρά η δημιουργία μιας κατάλληλης σχολικής μονάδας τουλάχιστον στη Σπάρτη, αν πραγματικά υπάρχει ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά και την υποστήριξή τους
Το άρθρο έχει δημιουργηθεί από Τεχνητή Νοημοσύνη ΑΙ της APELA
Η κακοκαιρία που πλήττει τη Λακωνία από το πρωί της Πέμπτης 4 Δεκεμβρίου, άφησε ήδη πίσω της σοβαρές ζημιές, με πιο ανησυχητική την κατάρρευση τμήματος του παλιού πέτρινου μαντρότοιχου του Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου - Λυκείου (ΕΝΕΕΓΥΛ) Πετρίνας του Δήμου Ανατολικής Μάνης.
Ο τοίχος, που βρισκόταν δίπλα στην παιδική χαρά, υποχώρησε από τη διάβρωση του εδάφους, παρασύροντας μαζί του πέτρες, χώματα και μεταλλικά τμήματα της περίφραξης. Τα φερτά υλικά απέκλεισαν τον παρακείμενο δρόμο, καθιστώντας τη διέλευση αδύνατη.
Οι εικόνες από το σημείο προκαλούν εύλογη ανησυχία, όχι μόνο για την άμεση ασφάλεια μαθητών και περαστικών, αλλά και για τη στατική επάρκεια του ίδιου του σχολικού συγκροτήματος. Ειδικά όταν μιλάμε για μια δομή που φιλοξενεί παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες.
Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας για να στεγαστεί το μοναδικό ΕΝΕΕΓΥΛ στη Λακωνία, σήμερα εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Πρόκειται για ένα απομονωμένο, παλιό και φαινομενικά ακατάλληλο κτήριο, που με την έντονη βροχόπτωση δείχνει τα όριά του. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει επόμενη φθορά, αλλά αν πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί εκεί αυτό το σχολείο.
Οι αρμόδιες Αρχές αναμένεται να πραγματοποιήσουν αυτοψία και να προχωρήσουν σε αποκατάσταση της κυκλοφορίας, όμως το πρόβλημα δεν είναι οι πέτρες και τα χώματα στον δρόμο - είναι η διαχρονική νοοτροπία που «ξεφορτώνεται» την Ειδική Αγωγή σε απομονωμένα κτήρια, δεύτερης διαλογής, λες και τα παιδιά αυτά πρέπει να είναι μακριά απ’ τα μάτια και την καθημερινότητα της κοινωνίας.
Μάλιστα, το ΚΕΔΑΣΥ Σπάρτης εξακολουθεί να στέλνει παιδιά στο συγκεκριμένο σχολείο, όμως πολλοί γονείς, όπως μαθαίνουμε, αγνοούν τη γνωμάτευση. Και πώς να μην το κάνουν, όταν το κτήριο δείχνει ολοφάνερα σημάδια επικινδυνότητας και η τοποθεσία βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες πόλεις, κάνοντας τη φοίτηση πρακτικά αδύνατη για τις περισσότερες οικογένειες; Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που λειτουργεί με ελάχιστους μαθητές, όχι επειδή δεν υπάρχει ανάγκη, αλλά επειδή η Πολιτεία επέλεξε να το «κρύψει» εκεί. Ίσως ήρθε η ώρα να εξεταστεί σοβαρά η δημιουργία μιας κατάλληλης σχολικής μονάδας τουλάχιστον στη Σπάρτη, αν πραγματικά υπάρχει ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά και την υποστήριξή τους
Το άρθρο έχει δημιουργηθεί από Τεχνητή Νοημοσύνη ΑΙ της APELA
Ο τοίχος, που βρισκόταν δίπλα στην παιδική χαρά, υποχώρησε από τη διάβρωση του εδάφους, παρασύροντας μαζί του πέτρες, χώματα και μεταλλικά τμήματα της περίφραξης. Τα φερτά υλικά απέκλεισαν τον παρακείμενο δρόμο, καθιστώντας τη διέλευση αδύνατη.
Οι εικόνες από το σημείο προκαλούν εύλογη ανησυχία, όχι μόνο για την άμεση ασφάλεια μαθητών και περαστικών, αλλά και για τη στατική επάρκεια του ίδιου του σχολικού συγκροτήματος. Ειδικά όταν μιλάμε για μια δομή που φιλοξενεί παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες.
Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας για να στεγαστεί το μοναδικό ΕΝΕΕΓΥΛ στη Λακωνία, σήμερα εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Πρόκειται για ένα απομονωμένο, παλιό και φαινομενικά ακατάλληλο κτήριο, που με την έντονη βροχόπτωση δείχνει τα όριά του. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει επόμενη φθορά, αλλά αν πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί εκεί αυτό το σχολείο.
Οι αρμόδιες Αρχές αναμένεται να πραγματοποιήσουν αυτοψία και να προχωρήσουν σε αποκατάσταση της κυκλοφορίας, όμως το πρόβλημα δεν είναι οι πέτρες και τα χώματα στον δρόμο - είναι η διαχρονική νοοτροπία που «ξεφορτώνεται» την Ειδική Αγωγή σε απομονωμένα κτήρια, δεύτερης διαλογής, λες και τα παιδιά αυτά πρέπει να είναι μακριά απ’ τα μάτια και την καθημερινότητα της κοινωνίας.
Μάλιστα, το ΚΕΔΑΣΥ Σπάρτης εξακολουθεί να στέλνει παιδιά στο συγκεκριμένο σχολείο, όμως πολλοί γονείς, όπως μαθαίνουμε, αγνοούν τη γνωμάτευση. Και πώς να μην το κάνουν, όταν το κτήριο δείχνει ολοφάνερα σημάδια επικινδυνότητας και η τοποθεσία βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες πόλεις, κάνοντας τη φοίτηση πρακτικά αδύνατη για τις περισσότερες οικογένειες; Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που λειτουργεί με ελάχιστους μαθητές, όχι επειδή δεν υπάρχει ανάγκη, αλλά επειδή η Πολιτεία επέλεξε να το «κρύψει» εκεί. Ίσως ήρθε η ώρα να εξεταστεί σοβαρά η δημιουργία μιας κατάλληλης σχολικής μονάδας τουλάχιστον στη Σπάρτη, αν πραγματικά υπάρχει ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά και την υποστήριξή τους
Το άρθρο έχει δημιουργηθεί από Τεχνητή Νοημοσύνη ΑΙ της APELA













































